Acherontas – Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II)

Er is geen band die mij zo weet te intrigeren als Acherontas. De combinatie tussen traditionele black metal, gevoel voor melodie en het spirituele aspect dat zich onder andere uit in krachtige ambient-stukken (met name de laatste paar releases) is simpelweg voortreffelijk. Daarnaast behandelt Acherontas het occulte door middel van veelal, oude religieuze concepten die zich samen een weg vormen tot het geloof dat men als band heeft, zo ook weer op Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II). Op muzikaal vlak is er echter een belangrijke wijziging doorgevoerd.

Wie Vamachara, Amenti – Ψαλμοί αίματος και αστρικά οράματα en vooral Ma Ion (Formulas of Reptilian Unification) meerdere malen beluisterd heeft, zal de vele rijke ambientpassages niet zijn ontgaan. Op Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II), vanaf nu “Amarta” genaamd, hebben de Grieken deze ambientpassages te niet gedaan, als reactie op een oververzadigde scene die hier gebruik van maakt. Verder zijn de verbanden die Acherontas legt naar oude religiën op Amarta niet heel anders dan op voorgaande platen. Zo worden er verbanden gelegd tussen de zon, de maan en sterren en het Oude Egypte en Oosterse culturen. En daarnaast moet Amarta opgevat worden als een opstand tegen de moderne wereld, volgens de band zelf.

Volgens deze gedachtegang heeft Acherontas het nieuwe werk benaderd, en het levert zodoende voor Acherontas-begrippen een aardig furieus album op. Het doet behoorlijk aan de Stutthof-jaren van de Grieken denken. De traditionele black metal is nog altijd sterk aanwezig en eveneens is er bijzonder veel ruimte voor melodie. In hoog tempo raast Acherontas door tracks als I-AM Ness – The Tradition of EYE en Yesod Inversum. Toch komt ook de cleane, bezwerende zang van Acherontas V. Priest nog bijzonder vaak langs. Het maakt de tracks meteen een stuk interessanter.

Sowieso is Amarta een behoorlijk divers album. Tijdens de eerste aantal luisterbeurten vallen de vele tempowisselingen, details en gelaagde riffs nauwelijks op. Maar wanneer je de tijd neemt en deze plaat met een koptelefoon beluistert, wordt pas duidelijk hoe rijk Amarta is aan subtiliteiten. Het mooiste voorbeeld hiervan is het nummer Savikalpa Samadhi, dat bijzonder uiteenlopend is. Amarta is een plaat voor mensen met geduld. In ogenschouw nemend de huidige wegwerpmaatschappij en het ongeduld dat mensen bezitten, zeker met de hoeveelheid releases die hedendaags aan de oppervlakte verschijnen, is Amarta alleen bestemd voor degenen die nog de tijd willen nemen voor een plaat, alhoewel Amarta ook een bijzondere aantrekkingskracht heeft die helemaal met woorden is vast te leggen.

Het album is helemaal af met slottrack Amarta, wat in mijn optiek het sterkste nummer van de plaat is. In de titeltrack wordt het tempo compleet teruggeschroefd, spelen akoestische gitaren een belangrijke rol en zijn het de bezwerende klanken uit de mond van Acherontas V. Priest die indruk maken. Om over de opbouw naar een subtiele climax nog maar te zwijgen. “Het einde kroont het werk”, zoals in het Grieks op de albumcover te lezen is.

Concluderend is Amarta een behoorlijke groeiplaat en zal verworpen worden door degenen die over weinig geduld beschikken. Pas na een hoop luisterbeurten zal Amarta zich echt ontvouwen en zullen de vele details en lagen zijn vruchten afwerpen. Er is geen ruimte meer voor ambientstukken, maar met tracks als Sopdet Denudata, Savikapla Samadhi en Amarta is dat ook geen gemis. Acherontas intrigeerde en intrigeert wederom met Amarta. Dit is wat Acherontas is.

Tracklist:

  1. Tablets of Mercury
  2. Schism of Worlds
  3. I-Am Ness – The Tradition of EYE
  4. Sopdet Denudata
  5. Yesod Inversum
  6. Rosa Andromeda
  7. Savikalpa Samadhi
  8. Amarta

Score: 85/100

  • Label: W.T.C. Productions
  • Release: Mei 2017