Acherontas – Faustian Ethos

Toen ik iets minder dan een jaar geleden Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II) reviewde, sloot ik af met de woorden die de strekking hadden dat dit album perfect illustreerde waar Acherontas waar staat. Omdat reviews over het algemeen in een kort tijdsbestek worden geschreven, schrijf je dingen in een bepaalde staat van denken, waar je een aantal maanden later anders over denkt, om wat voor reden dan ook. Ja, het is logisch om te zeggen dat het recentste album de band in kwestie het best karakteriseert, omdat het iets zegt over het punt in de levensloop waarop die band zich op dat moment bevindt. Als we het nieuwe album van Acherontas, Faustian Ethos, afzetten tegen Amarta, wil ik toch op die woorden terugkomen. Hoewel ik Amarta zeer zeker een gaaf album vind, is het duidelijk dat Faustian Ethos zijn voorganger in alle maten overtreft. En dat niet alleen, op Faustian Ethos klinkt de Griekse band meer dan ooit in zijn element.

Dat is allereerst te wijten aan de uitstekende productie van George Emmanuel (Rotting Christ, Old Man’s Child). Faustian Ethos klinkt een stuk rauwer dan zijn voorganger en doet eens te meer denken aan Stutthof en een album als Vamachara. Dat Faustian Ethos voortgekomen is uit de creatie van Amarta is duidelijk te horen, want de Grieken razen bijna 50 minuten lang door, wederom zonder ruimte voor ambient-elementen. Bijzonder venijnig, maar ook nog genoeg ruimte voor melodie, zoals Acherontas daar altijd al een zwak voor heeft gehad en soms zelfs een beetje complex, zoals Aeonic Alchemy (Act I). Eigenlijk is Faustian Ethos een heel typisch Acherontas album, maar compleet gestript van alle toeters en bellen en thematisch net even wat anders. Want hoewel Faustian Ethos het slotepos is van de “Formulas of Reptilian Unification”-trilogie, is de thematiek van de teksten toch opvallend verschillend van Ma-Ion en Amarta. De nadruk ligt meer op kunst, religie en filosofie uit het Westen. Het past uitermate goed bij de straight-forward benadering die de Grieken op deze plaat hanteren.

De benadering die Acherontas kiest op de laatste twee platen, doen de band zeker goed. Al moet ik ook eerlijk bekennen dat ik niet vies ben van enige ambient-passages. Gelukkig heeft bandleider Acherontas V. Priest daar Shibalba voor, waarvoor ook een nieuw album in de maak is. Waar de productie van Amarta niet optimaal was, is die dat op Faustian Ethos zeer zeker wel. Bovendien mengen de nummers van Faustian Ethos zich uitermate goed met de andere Acherontas-nummers. Faustian Ethos is wellicht het album dat Amarta al had moeten zijn, maar kom. Acherontas kent weinig tot geen zwakte in zijn discografie. En Faustian Ehtos vormt hier geen uitzondering op.

Tracklist:

  1. The Fall of the First Pillar
  2. Sorcery and the Apeiron
  3. Aeonic Alchemy (Act I)
  4. Faustian Ethos
  5. The Old Tree and the Wise Man
  6. The Alchemists of the Rediant Sepulchre (Act II)
  7. Decline of the West (O Ιερεας και ο Ταφος)
  8. Vita Nuova

Score: 88/100

  • Release: Mei 2018
  • Label: Agonia Records