Apostle of Solitude & Treurwilg @ Little Devil

Tekst: Kaat van Doremalen
Foto’s: Jurgen van Hest

Op woensdag 16 november viel er een laken van zwart stof over Tilburg. Apostle of Solitude bracht zijn traditionele doom ten gehore en Treurwilg speelde een thuiswedstrijd en vulde dit mooi aan met een modernere kijk op dit genre.

We trappen de avond af met Treurwilg. De band komt erin met een sferisch stuk dat al vrij snel opbouwt. De groep pakt het grillige van Amenra, het sferische van Katatonia en dat voegt zich vrij snel samen naar een utopie in het zware van Evoken. Dit samen zorgt voor een dynamische mix die blijft interesseren, waar snaarpartijen elkaar aanvullen, en de mannen laten hierin goed horen dat zij snappen wat “gelaagdheid” betekend. De muziek voelt enerzijds als blij en opgewekt, maar is het anderzijds duidelijk niet; een sfeer die Treurwilg feilloos weet neer te zetten. Ook de bandnaam voegt hier een duidelijke toon bij. “Treurwilg” klinkt als een boom die met zijn takken in de wind slepende kringen maakt in het koele water. Je hebt het meerdere malen gezien en gehoord, maar toch blijft het je pakken en fascineren.

treurwilg-3

De Tilburgse formatie bestaat echter nog niet zo lang, waardoor ze ze soms wat onhandig ogen op het podium. Ook klinken de drums soms wat gejaagd, maar dit valt weg zodra je je mee laat voeren naar een wereld vol afschuw en pijn, die wordt aangevuld met een euforische toon. Soms schemert er ook wat leentjebuur door, maar welke band is daar tegenwoordig niet schuldig aan. Desondanks wordt het debuutalbum Departure zeer goed ontvangen en gaat als broodjes over de plank. Wij gaan zeer zeker meer horen van deze band.

treurwilg-7

Ooit ontving ik eens een album van Apostle of Solitude, de band die volgde op Treurwilg. Een vriend had hem dubbel en verwachtte dat het wel iets voor mij zou zijn en hier had hij geen woord over gelogen. Dit is de allereerste Europese tour van Apostle of Solitude, waardoor ik en meerdere om mij heen nog nooit de kans hebben gehad om ze live te kunnen zien. Apostle of Solitude brengt zeer smeuïge, traditionele doom met zich mee. Het gezelschap is lomp, maar ook afwisselend, met bijvoorbeeld een heldere stem die je vriendelijk meeneemt naar een modderige poel. De zang heb ik zo mijn twijfels over, want naar mijn gevoel past deze niet helemaal bij de muziek die de band maakt. Tevens is het me ook niet geheel duidelijk waar de beste man precies over zingt. Door zijn enthousiasme klinkt het allemaal net even te onduidelijk.

apostle-of-solitude-19

De heldere zang staat lijnrecht tegenover de muziek van de band, wat sporadisch blijkt te werken en voor een welkome verwarring zorgt. De drummer mist daarentegen geen slag, pakt elk accent die hij pakken kan en zorgt ervoor dat het publiek feilloos meegaat. Ook klapt de basgitaar er goed op bij deze band en pakt je bij de spreekwoordelijke ballen. Het geeft een idee van een jaknikker die de ruwe olie door zijn pijpen heen walst en het nodigt uit tot meer.

Het is duidelijk viezemannenmuziek. De band verdient daarom ook zijn charme aan zijn simpliciteit, waardoor je de schoonheidsfoutjes al vrij snel durft te vergeten. Wel is dit een band die naar mijn idee leuker wordt bij de hoeveelheid biertjes die je hebt gedronken. De sfeer is grof en hard en is heel erg menselijk. De band flirt met vuiligheid en de trommelvliezen staan op springen bij menig persoon. Het laatste album van de band stamt uit 2014, genaamd Of Woe and Wounds, en daarvandaan komen de lompste nummers terug in de set. Een goede band en ik ben benieuwd wat de toekomst zal brengen. Ik zie ze graag terug bij een volgende Europese tour.

apostle-of-solitude-16