Atra Vetosus over de Apricity Tour

Naar de andere kant van de wereld reizen om er je album te gaan voorstellen; het is een droom voor vele artiesten. Het Australische Atra Vetosus zag die droom deze maand in vervulling gaan; ondertussen heeft de blackmetalband namelijk net zijn eerste Europese tour achter de rug. Op de tweede dag van hun avontuur streek het exotische gezelschap neer in Mechelen ter gelegenheid van IFP Fest, georganiseerd door Immortal Frost Productions. Onder een aangenaam lentezonnetje praatten we met hen over alle spannende, recente gebeurtenissen rondom hun band.

Hallo gasten! De spits is er af, want de eerste show van de tour was gisterenavond in Nederland. Als ik me niet vergis, was dat ook meteen jullie allereerste show in Europa – hoe hebben jullie die beleefd?

Heel goed! We wisten op voorhand niet goed wat we konden verwachten – het was pas onze eerste show – maar er waren heel wat mensen komen opdagen en we werden werkelijk omver geblazen door hun positieve reacties. De energie tijdens het optreden was heel intens. Dat heeft ons zelfvertrouwen wel een boost gegeven voor de rest van de tour.

Het is natuurlijk ook wel een ‘big deal’ om als band helemaal naar de andere kant van de wereld te reizen en daar op te treden.

Ja absoluut, het dringt nog niet helemaal door. Sinds onze aankomst in Europa zijn we erg druk bezig geweest, dus we hebben nog niet veel tijd gehad om er over na te denken, maar het is echt absurd. Het is bovendien ook een groot moment voor de (paar) fans die we hier hebben, want die wachten al een hele tijd om eens een show van ons te kunnen bijwonen. Onze muziek is live veel intenser, dus het is fijn dat we een kans krijgen om dat aan de mensen hier te laten zien.

Jullie originele bassist kon er helaas niet bij zijn, maar ik zie dat jullie een waardige vervanger hebben meegenomen.

Zeker. Onze bassist kon jammer genoeg niet, maar Ethan “Skeg” Kempton neemt voorlopig zijn plaats in. Een aantal van ons zijn met hem opgegroeid en we jamden regelmatig samen vroeger, dus het voelt heel natuurlijk aan om nu samen met hem te spelen. Hij is zo’n gast die regelmatig verdwijnt van de aardbodem, maar hij zei ons steeds “als jullie wat nodig hebben, laten jullie het maar weten”, dus toen belden we hem maar op om te zeggen dat we een bassist nodig hadden als we wilden touren (lachen).

Apricity European Tour 2018 – © Facebook Atra Vetosus

Waren jullie hiervoor ook al op tour geweest dichterbij huis?

Nee, toch niet voor zo’n lange tijd. Dit is onze eerste ‘echte’ tour. Australië is heel geïsoleerd en dat maakt het niet makkelijk voor bands om op tournee te gaan. Je hebt wel een aantal grote steden zoals Melbourne en Sydney waar je  een behoorlijk publiek kan aantrekken, maar je moet zorgen dat de shows in het weekend vallen, want mensen zijn helemaal niet bereid om tijdens de week naar optredens te gaan en al zeker niet als ze er zo ver voor moeten reizen.

Dan wordt het inderdaad moeilijk. Ik neem aan dat de (black) metalscene in Australië dan ook minder leeft dan bijvoorbeeld hier in België en bij uitbreiding Europa, omdat doordeweekse optredens hier vaak voorkomen. 

Oh ja, absoluut. Het is echt overweldigend voor ons om te zien. Hier hebben bands ook gewoon vans waarmee ze op elk moment kunnen rondtrekken en zo, wij hebben dat helemaal niet (lachen). Wij zijn afkomstig uit Tasmanië, een mini eilandje onder Australië, dus we moeten steeds het vliegtuig nemen als we ergens heen willen. Het is allemaal vrij duur en er komt veel bij kijken.

Dat kan ik aannemen. Hoe organiseren jullie dan in godsnaam shows? Hebben jullie iemand die dat voor jullie regelt?

Je moet heel veel geduld hebben. Héél veel. Gewoonlijk worden we wel gevraagd om ergens te spelen – we hebben gelukkig heel wat vrienden op het vasteland – en dan kijken we verder wat er haalbaar is. We organiseren alles helemaal zelf: vervoer, logement, eten en drinken,… En dat allemaal voor 20 zielige dollars (lachen). Het gaat er heel ‘DIY’ aan toe, maar het fijne is wel dat alle bands elkaar helpen.

Het muziekwereldje is kleiner bij ons, maar het is wel een hele hechte gemeenschap. Toen we voor de allereerste keer Tasmanië verlieten om te gaan optreden, werden we meteen met open armen ontvangen en als vrienden beschouwd. Zoiets is hartverwarmend. Dat gevoel hebben we nu trouwens ook heel erg, met de andere artiesten op deze tour.

Kenden jullie de andere bands hiervoor al?

Nee, we zagen elkaar pas voor het eerst een paar dagen voor het begin van dit avontuur. Wel ken ik Surtur (Immortal Frost Productions, organisator van de tour) al zo’n tien jaar ondertussen.

© Immortal Frost Productions

Hoe zijn jullie met hem in contact gekomen?

Josh Young: Ik had (en heb nog steeds) een solo-project: Astral Winter. Via dat project zijn we met elkaar in contact gekomen via goede oude MySpace.

Wat was het dat jullie heeft doen beslissen om uiteindelijk bij zijn Immortal Frost Productions te tekenen?

Josh Young: Wel, eigenlijk heb ik het label zelf opgericht in 2009 (lacht). Ik had het echter zo druk met muziek maken dat ik geen tijd had om het zelf te beheren; dat eeuwige heen-en-weergeloop naar het postkantoor nam zoveel tijd in beslag. Surtur stelde toen voor om het label samen met mij te runnen en dat hebben we een jaar gedaan op die manier. Daarna heeft hij het helemaal overgenomen en ik ben zeer tevreden met zijn werk. In het begin was dit maar een heel klein label met twee of drie releases en hij heeft het naar een hoger niveau getild. Enkele jaren na de oprichting van Immortal Frost Productions hadden de jongens en ik dan wat nieuw materiaal klaar voor Atra Vetosus. Het sprak voor zich dat we dat via het label zouden uitbrengen. Er is dus eigenlijk altijd al een connectie geweest.

Zo leert men nog iets bij! Via Immortal Frost Productions hebben jullie onlangs jullie debuutalbum Voices From The Eternal Night opnieuw uitgebracht en ook een nieuwe langspeler: Apricity. Wat mij meteen opviel, is dat de stijl van de albumhoes van die laatste volledig verschillend is van die van het debuutalbum. Was dat een bewuste keuze? Kan je dat wat toelichten?

Ja, dat klopt. We hadden iemand in de arm genomen om het artwork te ontwerpen voor de nieuwe plaat, maar dat draaide uit op niks. De dingen die hij ons liet zien, pasten gewoon niet bij de muziek en bij ons als band. We hadden de artiest echter wel al betaald en zaten dus even serieus met de handen in het haar. Toen we Surtur over ons probleem vertelden, stelde hij voor om met zijn vaste artiest Moornebheym te werken, dus hem hebben we dan meteen een hele gedetailleerde beschrijving gegeven van wat we precies zochten. Wanneer we het resultaat te zien kregen, moesten we vier keer kijken voor we doorhadden wat het nu precies voorstelde. Het was totáál niet wat we verwacht hadden, maar het klopte precies: heel donker en intens, net als de muziek. Hij heeft prachtig werk geleverd.

Atra Vetosus – Voices From The Eternal Night (remasterd) (2018)

 

Atra Vetosus – Apricity (2018)

Mee eens. Beide kunstwerken zijn totaal verschillend, maar passen toch prima bij de muziek. Gaan jullie nu meteen weer aan het werk om nieuw materiaal te schrijven, of focussen jullie liever eerst op het spelen van shows?

Hopelijk kunnen we beide zaken combineren. Wanneer we terug zijn van Europa, trekken we in Australië ook nog even rond om het nieuwe album voor te stellen. Dat wilden we eigenlijk al eerder doen, maar het kon toen niet doorgaan. Daar kijken we dus wel naar uit. Verder zijn we wel al stilletjes aan begonnen met het schrijven van nieuwe dingen, maar we zijn nog wat op zoek naar de ideale manier voor ons om dat te doen. Het schrijven zelf gaat meestal heel natuurlijk, maar we besteden heel veel tijd aan finetuning achteraf en dan is het moeilijk om ervoor te zorgen dat het allemaal niet té verfijnd gaat klinken. We zijn achteraf ook nooit helemaal tevreden over ons werk, dus we zoeken een betere manier om het aan te pakken.

Niet?

Oh nee. Natuurlijk ben je wel trots op wat je gecreëerd hebt, maar er zijn altijd dingen die je achteraf gezien beter anders had gespeeld of geschreven. Dat is normaal denk ik. Hoe meer je speelt, hoe beter je wordt, toch? Bovendien maakt dat het live spelen ook een stuk leuker en interessanter voor ons én voor het publiek. Je zal nooit exact hetzelfde als op het album te horen krijgen.

Dan ben ik alvast benieuwd naar jullie optreden straks. Hartelijk bedankt voor het fijne gesprek en geniet nog van het zonnetje.

Jij bedankt voor het toffe interview!

Onze mening over Voices From The Eternal Night en Apricity lees je hier.

Links: