Kontinuum – No Need to Reason

De IJslandse act Kontinuum volg ik, met dank aan een oud-collega, al een aantal jaar vol belangstelling. Ondoorgrondelijke en sfeervolle muziek, compleet in lijn dus met de IJslandse natuur, dat behoorlijk in het straatje van Sólstafir ligt. Maar Kontinuum is veel meer dan slechts het kleine broertje van die tegenwoordig vrij bekende IJslandse metalband. Kontinuum brengt met No Need to Reason wederom een uitstekend album, dat een natuurlijk vervolg lijkt van voorganger Kyrr.

Lees meer…

Zeal and Ardor – Stranger Fruit

De ster van Zeal & Ardor is snel reizende na de succesvolle EP Devil is Fine. Dat ligt voornamelijk aan de unieke muzikale combinatie tussen blues en black metal, wat schijnbaar veel mensen aantrekt. Al moeten we eerlijk zijn: Zeal & Ardor heeft in essentie weinig tot niks met black metal te maken. Het is vooral een leuke bijkomstigheid in het brede kleurenplaat waar Zeal & Ardor ook op Stranger Fruit mee kleurt. Stevige blues en metal met een rauw randje.

Lees meer…

Runespell – Order of Vengeance

Afgelopen jaar debuteerde Runespell met de demo Aeons of Ancient Blood en niet heel veel later volgde direct de eerste full length, Unhallowed Blood Oath. Deze eindigde direct hoog in mijn jaarlijstje. Het is niet alsof Nightwolf, de man achter deze band (en ook actief in Eternum en Blood Stronghold), het blackmetalwiel opnieuw uitvond met deze releases, maar de rauwe black metal met een paganistisch, haast episch randje was wel een uiterst geslaagde mix. Zodoende dat Runespell veel lof oogstte in de undergroundkringen. Order of Vengeance is nu alweer de derde release binnen een jaar tijd en de vraag is uiteraard of het hoge niveau van de eerste twee releases vast kan worden gehouden.

Lees meer…

Knokkelklang – Jeg begraver

“Het geluid van botten”, dat is de betekenis van de naam van het Noorse Knokkelklang. Zo naargeestig als de bandnaam klinkt, minstens zo naargeestig is de muziek. IJskoud en depressief met een onaangename twist. Mocht je de reeds verschenen demo’s hebben kunnen smaken van dit gezelschap, dan is Jeg begraver vast en zeker jouw ding. Ook als je iets hebt tegen alles wat leeft, is dit Jeg begraver een uitstekende soundtrack.

Lees meer…

Acherontas – Faustian Ethos

Toen ik iets minder dan een jaar geleden Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II) reviewde, sloot ik af met de woorden die de strekking hadden dat dit album perfect illustreerde waar Acherontas waar staat. Omdat reviews over het algemeen in een kort tijdsbestek worden geschreven, schrijf je dingen in een bepaalde staat van denken, waar je een aantal maanden later anders over denkt, om wat voor reden dan ook. Ja, het is logisch om te zeggen dat het recentste album de band in kwestie het best karakteriseert, omdat het iets zegt over het punt in de levensloop waarop die band zich op dat moment bevindt. Als we het nieuwe album van Acherontas, Faustian Ethos, afzetten tegen Amarta, wil ik toch op die woorden terugkomen. Hoewel ik Amarta zeer zeker een gaaf album vind, is het duidelijk dat Faustian Ethos zijn voorganger in alle maten overtreft. En dat niet alleen, op Faustian Ethos klinkt de Griekse band meer dan ooit in zijn element.

Lees meer…

Altar of Perversion – Intra Naos

In een tijd waarin alles steeds vlugger en makkelijker moet, zijn er gelukkig nog een aantal bands die de ballen hebben om albums uit te brengen die langer dan een uur duren en ook nog eens behoorlijk ondoorgrondelijk zijn. Intra Naos is in het 21-jarige bestaan van Altar of Perversion het tweede album van Altar of Perversion en klokt af op tegen de twee uur. Genoeg plezier gegarandeerd met dit lange en ontoegankelijk werkje

Lees meer…

Kroda – Selbstwelt

Dat Oekraïne een broedplaats is voor kwalitatief goede black metal, is geen geheim. Denk onder andere aan Hate Forest, Drudkh en Nokturnal Mortum als de bekendere namen. Naast dat, is er echter meer, zoals Kroda, die ik persoonlijk een stuk beter trek dan in ieder geval Hate Forest en Drudkh. Kroda loopt inmiddels alweer vijftien jaar mee en heeft een aantal prachtige albums op zijn naam staan, waaronder Поплач мені, річко… (Cry to me River) en Schwarzpfad. Kroda combineert black metal met pagan-invloeden, wat resulteert in intense black metal met een schoon karakter met dank aan onder andere fluiten. Selbstwelt is het achtste album van de Oekraïners en legt in tegenstelling tot de voorgaande albums, meer het accent op intensiteit.

Lees meer…

Veiled – Black Celestial Orbs

Veiled is een relatief nieuwe atmosferische blackmetalband, ontstaan uit de assen van Gnosis of the Witch. Vergezeld door drummer Dimmam van onder meer Grá, brengt Veiled zijn debuutalbum Black Celestial Orbs. Een zeer verdienstelijk werkje, dat zeker onder het betere materiaal valt dat tot op heden het licht zag in 2018.

Lees meer…

Ascension – Under Ether

Wanneer we over moderne (blackmetal)klassiekers spreken, mag Ascension’s Consolamentum zeker niet in die lijst ontbreken. Gevuld met geniale riffs, dat ook zomaar Norma Evangelium Diaboli-materiaal had kunnen zijn, legde de Duitse orthodoxe blackmetalband de lat bijzonder hoog voor zichzelf. Te hoog, zo bleek met opvolger The Dead of the World. Een vooral solide album, dat echter nauwelijks in de buurt kwam van Consolamentum. Aan Under Ether nu de kans om dat recht te zetten.

Lees meer…