Soul Dissolution – Stardust

Een beeld zegt vaak meer dan duizend woorden. Zo ook de prachtige foto die de albumhoes van Stardust, het tweede album van Soul Dissolution siert. Het Belgische duo ging kort na het afwerken van zijn pakkende debuutplaat Pale Distant Light aan de slag om diens opvolger te creëren en is een goede twee jaar later klaar om deze aan het publiek voor te stellen. Stardust is echter niet zomaar ‘een vervolg’ geworden, maar eerder een klein monumentje op zichzelf.

Lees meer…

Rites Of Thy Degringolade – The Blade Philosophical

Rites Of Thy Degringolade begon in 1997 als soloproject van de Canadees Paulus Kressman, gekend van zijn werk met Sacramentary Abolishment. De man bracht eigenhandig een eerste demo en full length uit, maar zou uiteindelijk toch gaan samenwerken met andere muzikanten. In 2006 hielden ze het tijdelijk voor bekeken en nu, na meer dan een decennium van stilte, worden de fans door de ondertussen vierkoppige band getrakteerd op nieuw werk: The Blade Philosophical.

Lees meer…

Ende – Goétie Funeste

Ende laat er geen gras over groeien. Met Emën Etan nog vers in het geheugen, mochten we ons deze week reeds over diens opvolger buigen. De derde full length van de Fransmannen behaalde vorig jaar (welverdiende) hoge scores en de band leek meer dan ooit op dreef te zijn. Van die vonk hebben de heren geprofiteerd om meteen ook Goétie Funeste in het leven te roepen. Benieuwd of zij met dit vierde album een vervolg kunnen breien aan hun succesverhaal.

Lees meer…

HAR – Visitation

Met Blood Harvest Records zit je vrijwel altijd goed qua kwaliteitsvolle underground releases. Zo bracht het Zweedse label deze week ook Visitation uit, de nieuwste ep van HAR uit Israël. De heren brengen hierop drie nummers ten gehore die aan ondergetekende een welgemeende, op en top Vlaamse “amai m’n botten” wisten te ontfutselen.

Lees meer…

Atra Vetosus – Voices From The Eternal Night (remastered) + Apricity

Onder toeziend oog van Immortal Frost Productions brengt het Australische Atra Vetosus morgen zijn tweede full length uit, genaamd Apricity. Beide kampen mogen dan een hele wereld van elkaar verwijderd zijn, toch hebben ze elkaar helemaal gevonden in de melodische blackmetalwaanzin van de band. Net voor de release van Apricity werd ook het eerste album van de heren in een nieuw jasje gestoken en opnieuw uitgebracht. Onze bevindingen kan je lezen in deze dubbele review.

Lees meer…

Monolithe – Nebula Septem

Ik durf ervoor wedden dat je nog niet vaak een concept bent tegengekomen dat zo griezelig volledig was uitgewerkt als dat van Nebula Septem. Dit zevende album van de Franse band Monolithe werd gerealiseerd door zeven muzikanten, bestaat uit precies zeven nummers die exact zeven minuten duren en de songtitels beginnen met de zeven eerste letters van het alfabet. Of “number seven” ook het “lucky number” is, is nog maar de vraag.

Lees meer…

Watain – Trident Wolf Eclipse

Het vorige album van Watain bracht heel wat teweeg. Sommigen verwelkomden de drastische stijlbreuk met open armen, bij anderen schoot The Wild Hunt helemaal in het verkeerde keelgat. Met deze experimentele plaat, voorzien van relatief toegankelijkere muziek en verscheidene cleane zangpartijen, leek de band even compleet het noorden kwijt te zijn. Met Trident Wolf Eclipse zijn de beste Zweden echter weer helemaal op koers; vastberaden om de afgehaakte fans van hun eerdere werk weer terug te winnen.

Lees meer…