Bell Witch + support @ Magasin 4

Afgelopen najaar zette Bell Witch de doomwereld in rep en roer met zijn derde plaat Mirror Reaper. De liefst 83 minuten durende song, tevens een eerbetoon aan voormalig drummer Adrien Guerra die jammer genoeg het leven liet tijdens de opnames, wurmde zich een weg recht naar de harten van de doomliefhebbers en is goed op weg om naast een pakkend werk, ook een rasechte klassieker te worden in het genre. Op Paasmaandag strijkt het Amerikaanse duo neer in Brussel om in goed gezelschap een deel van de plaat voor te stellen. Een moment dat we niet willen missen.

Alvorens het zover is, krijgen we nog twee andere acts te zien. De eerste, Lethvm, stond al even bovenaan het lijstje van bands die we nog aan het werk wilden zien. Deze Belgische groep mag dan relatief jong zijn, klinken als een bende jonkies doet ze allerminst. Lethvm brengt een stevige mix van sludge en post-metal die ons op cd alvast wist te overtuigen en ook live duurt het niet al te lang alvorens de vonk overslaat. Eerlijk is eerlijk: men moet niet al te ver zoeken naar waar de heren de mosterd vandaan halen. De hevige regen aan distorted gitaren en ook de structuur van de songs doet sterk denken aan landgenoot Amenra. De kracht en agressie in de ruwe vocals bevatten dan weer hints naar onder meer hardcoreformatie Converge. Tel daarbij een loodzware, lompe sound waarvoor vanavond is gezorgd en je krijgt een knaller van een openingsact. Héél meeslepend.

Setlist

  1. Wandering At Dawn
  2. Shine in the Crawling Darkness
  3. The Shades of Minerva
  4. An Encounter With The Sun
Lethvm

Aan Monarch! om de sfeer erin te houden. Helaas lijkt het kwartet, afkomstig uit Frankrijk en ondergebracht bij Profound Lore Records een beetje zijn start te missen vanavond. De vele kaarsen en dichte mist op het podium creëren nochtans de ideale omstandigheden voor een ingetogen begin dat de toehoorders zou prikkelen, maar de band begint ietwat rommelig aan zijn set, waardoor de eerste minuten compleet verloren gaan in het geroezemoes in de – toch wel goedgevulde – zaal. Gelukkig weten de dame en heren zich op tijd te herpakken; langzaam maar zeker ontplooit de muziek zich en krijgen we enkele aardige nummers te horen. Met name de drone-stukken zijn beklijvend en hakken er flink in. Diepe grunts van de mannelijke zanger geven wat meer gewichtigheid aan het geheel. Echter lijken deze in verhouding tot de vrouwelijke zang en de andere instrumenten vrij stil te zijn in de mix. Doodzonde. Al met al leverde Monarch! een degelijke show af, maar helemaal hebben ze ons niet kunnen overtuigen.

Hét hoogtepunt van de avond is (surprise, surprise) Bell Witch. Het is haast onvoorstelbaar hoe twee muzikanten zo’n kolossale muur van geluid kunnen bouwen, laag per laag, met slechts hun rauwe emoties en instrumenten ter beschikking. Reeds wanneer Dylan Desmond de eerste, beladen noten uit zijn 6-snarige basgitaar slaat, is duidelijk dat Mirror Reaper inderdaad méér is dan een plaat en bol staat van persoonlijk verdriet. Als de man dan na enige tijd wordt bijgevallen door zijn makker Jesse Shreibman, die naast het slagwerk ook een heleboel effecten én de grunts voor zijn rekening neemt, zijn we vertrokken voor een slopende drie kwartier. Als toeschouwer heb je het gevoel te staan kijken naar iets bijzonder intiem en pijnlijk, maar het is onmogelijk om je aandacht ervan af te wenden. Met een ongelofelijke zelfbeheersing en fijngevoeligheid doet het duo zijn verhaal voor ons uit de doeken. Muzikaal is het hele gebeuren (uiteraard) vrij eentonig, maar elke noot, elke schreeuw is zó oprecht dat je het de heren onmogelijk kwalijk kan nemen. Een optreden dat nog enige tijd zal blijven nazinderen.

Tijd om Mirror Reaper in zijn geheel te spelen is er vanavond helaas niet, maar voor wiens zieltje nog niet verzadigd is, speelt Bell Witch deze maand op Roadburn nog twee sets. Tijdens één daarvan zal de plaat wél in zijn geheel worden voorgesteld.

Dank aan Magasin 4.