Fall of Summer Festival 2017: het verslag

“Volgend jaar moeten we zeker zonnecrème meenemen”, zeiden we nog tegen elkaar na de vorige, bloedhete editie van Fall of Summer Festival. Gelukkig bleek het geen ramp te zijn dat de tube in kwestie (uiteraard) nog thuis op de kast stond. De zomer is afgelopen weekend namelijk écht wel ‘gevallen’ – maar goed dat de organisatie van het Franse festival genoeg leuks geprogrammeerd had om ons door dergelijk hondenweer toch naar buiten te jagen. 

Ook dit jaar heeft de organisatie weer een bijzonder interessante affiche weten samen te stellen. Het festival mikt na al die jaren nog steeds op een kleinere niche in de plaats van voor het grote publiek te kiezen, wat alleen maar bijdraagt aan zijn ongelofelijke charme. Bands werden gekozen uit het gehele extreme metalspectrum en uit een zeer ruime tijdsperiode; de ‘rode draad’ behouden, maar is er toch voor iedere metalhead wat wils. Na een korte wandeling over het terrein, dat praktisch identiek dezelfde indeling heeft gekregen als vorig jaar, zijn we helemaal klaar voor het weekend.

Broken Hope

Broken Hope

Dankzij de talrijke files onderweg, mogen we de eerste twee bands Au-Dessus en Hideous Divinity helaas niet aanschouwen. Het Amerikaanse Broken Hope trapt voor ons dan maar deze editie in gang – en hoe. De vette oldschool deathmetal die de heren op het podium in elkaar rammen, walst als een bulldozer genadeloos over het plein voor de Sanctuary Stage en schudt iedereen die nog niet goed wakker was eens flink door elkaar. Het geluid is prima geregeld, voldoende krachtig en de energie straalt van begin tot einde van de muzikanten af. Een betere opener kunnen we ons eigenlijk niet wensen.

Cattle Decapitation

Cattle Decapitation

De volgende act die op ons lijstje staat, is Cattle Decapitation. Voor zij die niet vertrouwd zijn met de band: ja, deze Amerikaanse extreme metalband is nét zo agressief als de naam doet vermoeden en dat wordt nog een keer bevestigd op Fall of Summer. Die agressiviteit zit hem vooral in het stemgeluid van Travis Ryan, die met zijn gutturale screams moeiteloos het hele publiek verplettert, maar ook meer dan eens kippenvel bezorgt met zijn waanzinnige prestatie tijdens de ‘cleane’ passages in bepaalde nummers als Manufactured Extinct. Ondanks de stevige wind is er op het geluid tijdens de show weinig of niets aan te merken – hier kunnen we gerust de hele dag naar luisteren.

Sortilège tribute

Sortilège (tribute)

Cultheavymetalband Sortilège uit Frankrijk is een band die we graag eens aan het werk hadden willen zien. Bij de aankondiging dat het ‘slechts’ om een tribute band gaat, is de teleurstelling dan ook even daar, maar die maakt al snel plaats voor enthousiasme. Terecht. Sortilège (tribute) speelt een heerlijk klassieke setlist die de band van weleer écht eer aandoet. Alsof we zo terug gekatapulteerd worden naar de jaren tachtig. Zanger van dienst beheerst de specifieke stemtechniek van ‘Zouille’ perfect en ook de andere leden zetten een prima show neer. Onder meer Progéniture, Messager en Sortilège passeren de revue en tijdens het laatste nummer Marchand D’Hommes worden originele leden Bob Snake, Lapin en Dem ook nog even op het podium getrokken. Puur genot!

De weergoden zijn het festival iets minder goedgezind.

En daarmee zit de eerste dag van Fall of Summer er reeds op voor ons; door de extreme weersomstandigheden ligt het terrein er inmiddels bij als één of ander moeras en wordt het haast onmogelijk om nog van de overige shows te genieten, laat staan er enkele beelden van te schieten. Terug naar het hotel dan maar.

Na een douche heter dan de hel zelf, vertrekken we zaterdag vol nieuwe moed voor een tweede maal naar Torcy – deze keer onder een stralende zon. De vrijwilligers hebben duidelijk niet stilgezeten tijdens de storm van gisteren en doen hun uiterste best om het terrein te redden; er wordt lustig met stro gegooid om de bezoekers droge voeten te bezorgen. Een goedbedoelde maar helaas vrij gefaalde actie; in de plaats van een moeras wanen we ons nu in een soort gigantische paardenstal en bij de eerstvolgende regenbui blijkt alle moeite jammer genoeg voor niets te zijn geweest. Desalniettemin een dikke pluim voor deze mensen, die het hele weekend de benen van onder hun lijf liepen om de bezoekers een zo aangenaam mogelijke festival-ervaring te gunnen. Top!

Ende

Ende

Al die zorgen over het weer zijn snel vergeten wanneer opener van de dag Ende het podium bestijgt. Bij de ijskoude blackmetal die de heren spelen denken we spontaan aan donkere, kille zalen, maar ook op grotere podia in de openlucht komt de muziek van de band prima tot zijn recht, zo blijkt. Ondanks het vroege uur kunnen de Fransmannen toch op een flinke opkomst rekenen en niet lang nadat de eerste noten weerklinken over het plein zijn de meeste toeschouwers al overtuigd. Ende heeft een zeer sterke setlist in elkaar gezet die zowel snelle, furieuze nummers als catchy momenten bevat en het geheel ademt een heerlijk ‘oude’ sfeer uit. Enige minpuntje van de show is het geluid dat met vlagen niet helemaal goed zit (de stem lijkt met momenten te verdrinken in de instrumentals), maar dat kan de pret allerminst drukken.

Count Raven

Count Raven

Tijd om het even wat kalmer aan te doen met de klassieke doommetal van het Zweedse Count Raven. Deze jongens hebben sinds de oprichting in 1989 slechts vijf albums uitgebracht, maar wel albums die de Sabbath-aanbiddende doomfan heel gelukkig maken. Ondanks het (zeer tijdelijke) zonnige weer en het feit dat de band zich op een strand bevindt, speelt deze toch een strakke set en zorgt voor wat welkome afwisseling in het muzikale programma van de dag. Dit is traditionele doommetal zoals die hoort te zijn.

Azarath

Azarath

Azarath staat bekend als “die ene band met de drummer van Behemoth”. De Poolse band ontstond in 1998 en ondertussen is drummer Inferno het enige overgebleven lid van de oorspronkelijk line-up. In Extremis, het zesde album van de band, verscheen dit voorjaar en het mag dan ook geen verrassing zijn dat een groot deel van de setlist bestaat uit nummers van die plaat. Helemaal goed voor ons – het album in kwestie bevat namelijk van de beste blackened deathmetalnummers die momenteel in de omloop zijn. Het razende, vrij onregelmatige drumwerk, de zwartgeblakerde riffs en krachtige stem doen sterk denken aan het oudere (hardere) werk van Behemoth en dat weten de aanwezigen duidelijk te smaken. Hoewel de sluizen van de hemel nog een keer met volle kracht worden opengegooid tijdens de show, blijft haast iedereen gewoon dapper staan – en geef ze eens ongelijk.

Morbid Saint

Morbid Saint

Morbid Saint was dé verrassing van het festival voor ons. Enig opzoekwerk leert ons dat deze jongens de favoriete opening act zijn van het legendarische Death en men kan wel horen waarom. De thrashmetalband heeft een heerlijk scherp, woest geluid en speelt de figuurlijke pannen van het dak. Voor de gelegenheid wordt het volledige Spectrum of Death-album gespeeld; iets waar het publiek duidelijk wel weg mee weet. Vooral het wat langere nummer Assassins valt duidelijk in de smaak. De zanger is zeer goed bij stem, de drummer laat geen enkele steek vallen en we kunnen genieten van een feilloos optreden.

Coven

Coven

Het opzet van Fall of Summer is een affiche samenstellen met zowel oudere als nieuwe bands. En ditmaal staat er wel echt een “oude” band op het podium. Niemand minder dan Coven is afgezakt naar Torcy voor een exclusief optreden. Opgericht in de States in de late jaren ’60 brengt de band occulte satanische hard rock. Die satanische invloeden in zowel muziek als artwork en shows, alsook de ongewilde associatie met seriemoordenaar Charles Manson, zorgde in de jaren zeventig echter voor een ferme breuk in het succes, maar hierdoor werd de cultstatus natuurlijk wel de hoogte in gestuwd. Even waren er geruchten als zou het niet Jinx zijn die aanwezig was, maar een back-up zangeres, maar deze bleken gelukkig niet te kloppen. Zij was trouwens de eerste die ‘het duivelsteken’ gebruikte; ja, zelfs nog vóór Dio. Op het podium vanavond staat enkel een doodskist. Wanneer Jinx hieruit geschreden komt, is de toon voor de hele set gezet. Het wordt een zwarte mis met de beste songs uit voornamelijk de eerste drie platen. Op het vakmanschap en de show is niets aan te merken; gehuld in zwarte pijen wordt strak gemusiceerd. Beetje spijtig dat de leeftijd vat heeft gekregen op de stem van Jinx. De hoge noten werden niet altijd – bijna nooit – gehaald en in de lagere regionen leek het soms meer op schreeuwen dan zingen. Maar goed; we hebben een cultband gezien – voor één van de weinige keren dat ze nog optreden – en dat kan natuurlijk ook niet iedereen zeggen.

Marduk

Marduk

Marduk gaan we jullie niet meer voorstellen – na 27 jaar uitstekende blackmetal weet iedereen ondertussen prima waarover het gaat. Op Fall of Summer valt de Zweedse band echter lichtjes tegen omwille van zijn setlist. De nummers werden bij elkaar geraapt uit de volledige discografie van de band en hoewel enkele ‘hits’ als The Blond Beast en Panzer Division ook werden opgenomen, missen we toch een beetje die ‘punch in the face’ in de vorm van nummers als With Satan and Victorious Weapons of Bleached Bones. Dit terzijde speelt Marduk wel gewoon een fantastische show en laat het publiek nog een keer zien waarom zij ook alweer meer dan twintig jaar aan de top van het genre staan.

Immolation

Immolation

Niet voor het eerst (en niet voor het laatst) keren we terug in de tijd; naar 1988 om precies te zijn. Eén van de meest indrukwekkende deathmetalbands wordt dan opgericht in New York. Vanavond, bijna 30 jaar later strijkt Immolation neer in Frankrijk om alle aanwezigen een flinke les in deathmetal te lezen. De band speelt een massieve show – zowel op de setlist als het geluid als de prestatie van de muzikanten valt niets aan te merken. Een absolute topper.

Venom

Eén van de grondleggers van de extreme metal, het machtige Venom, was er ook al bij tijdens de eerste editie in 2014. Nu mag de band opnieuw het festival headlinen. Na een aarzelende start bij het eerste nummer door enkele technische problemen komt de motor goed op gang en krijgen we een spervuur aan hits op ons afgevuurd, ondersteund door pyrotechnics en een stevige lichtshow. The Gates of Hell gaan open en de Antichrist komt naar buiten. De sfeer en opwinding tijdens de optredens in de jaren ‘80 komt weer naar boven drijven. Venom (en zeker zanger Chronos) toont ons nog maar eens waarom zij de basis waren van al het extreme metalgeweld dat later op ons afkwam.

Men kan wel stellen dat 2017 een bewogen editie was voor het Franse festival, dat ieder jaar volledig mogelijk wordt gemaakt door de inzet van vrijwilligers. Moeder Natuur heeft het duidelijk nog steeds voor het zeggen en niemand die daar wat aan kan doen. Hoewel er zeker enkele verbeterpunten zijn naar de toekomst – vooral standhouders kunnen wel wat meer comfort gebruiken en zouden hun materiaal op zijn minst ongeschonden terug mee naar huis moeten kunnen nemen; bovendien was ook het gebrek aan schuilplek pijnlijk duidelijk – heeft de hele organisatie toch zijn uiterste best gedaan om er wederom een top-weekend van te maken en hebben we gewoon kunnen genieten van één van onze favoriete festivals. Dan gaan we nu met z’n allen nog even flink nagenieten en aftellen naar Fall of Summer 2018!

Verslag door Lore, Deha en Mark.
Foto’s door Mark.
Dank aan Fall of Summer Festival voor de gastvrijheid.

Extra foto’s

Azarath
Azarath
Coven
Coven
Coven
Ende
Ende
Marduk
Marduk
Marduk
Morbid Saint
Morbid Saint
Sortilège tribute