From Dusk Till Doom III

Er wordt gezegd dat de doomscene een van de beste is en dit is absoluut waarheid. Na de tweede editie van vorig jaar met Shape of Despair als headliner, is From Dusk Till Doom nu terug op dezelfde locatie met een gevarieerde en fantastische line-up. Zoals je kan zien, was dit hét festival voor de doomfan.

Er hoeft niets gezegd te worden over de sfeer van het festival want hoe langzamer de muziek, hoe beter het volk lijkt het wel (sorry blackmetalfans). De locatie, het culturele centrum van Saint-Georges-Sur-Meuse in de provincie van Luik, was wederom een fantastische plek om te zijn. Het was verwelkomend en met een goed geluid; wat moeilijk kan zijn voor gevarieerde doommetal. Het is daarom dat ik met een vreemd gevoel van geluk binnenstap en de eerste band zie opzetten. De mensen zijn er, hebben aandacht voor de band, zijn gemotiveerd en ja, blij. Hier gaan we dan.

Treurwilg (foto: I Breathe Needles)

Treurwilg

De Nederlandse band liet mensen versteld staan met zijn perfecte mix van doom, death en melancholische melodieën. Als opener zetten zij de toon voor de avond. Doom. Zelfs een goedgeplaatste blastbeat deed niets af aan de duistere sfeer. Het geluid was geweldig en de muziek indrukwekkend gemastered. Het beste begin en een geweldige ontdekking, “Treurwilg” is een band die wil. Voor hun Belgische debuut was het vlekkeloos.

Fading Bliss (foto: I Breathe Needles)

Fading Bliss

De Belgische gothicdoomband is niet onbekend hier en dat kun je zien aan het toenemende publiek. Nieuwe nummers waren toegevoegd aan de set en dit was niet om ons te mishagen. Een aangename verassing voor ons was de zanger van “Faal” (William Nijhof) die als gast meedeed. Fading Bliss heeft een vibe die Draconian (circa Arcane Rain Fell) niet zou hebben ontkent. Mélanie zingt perfect: daar hoeft niets meer aan toegevoegd te worden. Fading Bliss is met een EP en een uitgebracht album een band van waarde in de al zo drukke gothic/doommetalscene, en dat is opluchtend!

Insanity Reigns Supreme (foto: I Breathe Needles)

Insanity Reigns Supreme

1989, België, 4 cd’s, doom/deathmetal, een perfecte duistere visie, een gestoorde zanger, een set en geluid gemasterd tot de kern, en ik haat mezelf omdat ik deze band nog niet kende. Een mix van old-school death/doommetal met moderne invloeden zoals recht toe, recht aan black metal en passende vrouwelijke zang. Het was een fantastische show met veel beweging op het podium, volledige toewijding aan de duistere kunst en een band die hun cultstatus verdient.

Abyssic (foto: I Breathe Needles)

Abyssic

Met (ex-)leden van Sirenia, Susperia, Dimmu Borgir en meer, was Abyssic toch onbekend voor me. Symfonische death/doommetal van Noorwegen, een album en een contract met Osmose Productions. Ik was niet alleen nieuwsgierig maar verwachtte ook iets groots. En daar was het. Een zanger met een cello, een geweldige en passende visual, te gekke orkest samples, een paar blastbeats uitgevoerd door de meester Tjodalv, en we hebben hier een van de meest innovatieve doombands van de eeuw. Hoogdravend, maar nooit te veel, zwaar zoals het moet zijn en een vlekkeloze uitvoering. Ik kwam thuis met bijna alles wat ze aan merchandise hadden. Abyssic was gestoord en zo goed.

Monolithe

Ik moet toegeven dat ik bijna alles van Monolithe goed vind, met uitzondering van het laatste album dat ik “niet genoeg” vond voor mij. Dus kwam ik met een slecht gevoel deze Fransen bekijken. Maar wederom veranderde ik van gedachten: vlekkeloos. Ik lijk dit woord vaak te gebruiken, maar ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe goed iedere band was. Monolithe doet zijn perfecte naam recht toe: emotionele en technische funeraldoommetal. De immersie werd compleet gemaakt door de videoprojectie. Het was hypnotiserend en de band verloor niets met hun nieuwe zanger. Schokkend mooi en uitermate goed gemastered, hun eerste set in België was… perfect (ja).

Esoteric (foto: I Breathe Needles)

Esoteric

25 Jaar, 6 albums. Ze zijn gekwalificeerd als de “Pink Floyds van de funeraldoommetal”. Esoteric is geen gemakkelijke band om naar te luisteren en valt zeker op in deze scene. De exclusieve en twee uur durende set gaat beginnen en ik ril. De eerste keer dat ik deze band zag was een jaar geleden in Sofia. Dit was het meest intense uur van mijn leven. Hier was het weer zo, maar nu twee keer zo veel. Esoteric gebruikt veel effecten (gitaren, bas en zang) maar het zijn niet zo maar stomme samples: het wordt gemaakt terwijl ze spreken en alles is uniek, krachtig en geweldig. Greg Chandler voelt al zijn woorden en screams, de band voelt als een LSD-trip en alles past perfect. Esoteric is een entiteit, een wezen, geen band. Ze verwoestten alles tijdens twee (korte!) uren en verdienden hun plek als headliner.

Terug komen van dit festival was zwaar. Zoals ik al zei, alles was perfect en in mijn 32 jaar was dit het enige festival waar iedere band paste, verschillend was en niet met elkaar te vergelijken. Ik geloof zelfs dat het niet had uitgemaakt als het tijdschema anders was. Iedere band gaf ons vanavond hun alles. Een perfect festival, een perfecte avond, een eeuwige herinnering.

Diepe dank aan de organisatoren. “From Dusk Till Doom” verdient meer!

Meer foto’s

Fading Bliss (foto: I Breathe Needles)
Throes of Dawn (foto: I Breathe Needles)
Treurwilg (foto: I Breathe Needles)