Little Devil Black Ritual – Editie 2, Vrijdag 13 januari 2017

Het ondergrondse van Tilburg is wederom opgestaan met een nieuw leuk festival, genaamd Little Devil Black Ritual fest. Dit is al hun tweede editie en ik was toch best benieuwd. Vrijdag 13 januari valt er een zwarte sluier over de stad, bekend om zijn gave festivals als Roadburn en Netherlands Deathfest. We gaan kijken of Little Devil Black Ritual daar een fijne toevoeging aan is.

Tekst: Kaat van Doremalen

De avond begint al goed, de stad ligt onder een laag sneeuw waardoor elk straatje eruit is gaan zien als een potentieel black metal album. Gelukkig zet dit de sfeer goed neer om naar een zwartgeblakerd feestje te gaan.

Wanneer ik arriveer, is het nog vrij rustig. Een paar gasten zitten een pilsje te drinken aan de bar en er wordt zware shag gerookt in het rookhok. Al snel wordt het wat drukker en trapt Nefast, een improvisatieband die het allemaal net wat anders doet,  af. Dromerig en meeslepend beginnen de mannen met spelen, even goed kijkend, als communicerend naar elkaar,  kabbelt hun riviertje van geluid voort en verandert al vrij snel in een naargeestig sfeertje. Je verwacht dat het riviertje snel over zal gaan in een bulderend kabaal als de stortvloed van een waterval, maar gelukkig is deze band niet zo voorspelbaar. Ik sta me constant voor te bereiden op een hoogtepunt maar ondanks dat deze telkens uitblijft, weet Nefast toch te boeien. Een onverwachte sfeer tussen de programmering, maar toch zeer welkom. Mochten deze mannen nogmaals tussen een line-up staan, zou ik ze zeker niet overslaan.

Vervolgens wordt het stokje doorgegeven aan Locus Amoenus, waar velen voor lijken te zijn gekomen. Na afloop van de show verbaast me dit zeker niet. Het optreden begint naar mijn idee wat rommelig en sommige bandleden zaten er een beetje naast. Maar gelukkig trok dit zichzelf vrij snel weer recht. Op dat moment wist de band mij 100% te boeien. Locus Amoenus  zit een beetje in de sfeer die tussen doom en black hangt en is zeer diepgaand en gelaagd. De gelaagdheid komt vooral naar voren uit de interessante wisselingen qua sfeer in de muziek en verveelt zodoende niet. Hiermee wil ik niet perse zeggen dat Locus Amoenus  erg vernieuwend is, maar dat hoeft ook niet als je op deze manier pijn, dood en verderf uit kan beelden. De muzikanten snappen duidelijk welke sfeer ze aan het neerzetten zijn en waar ze mee bezig zijn. Zonder al te veel poespas weten ze duidelijk een boodschap over te brengen op een manier dat dit geen afbreuk doet aan hun podiumpresentatie. Vooral de vocalen weten te boeien: er staat een lekkere zware en snerpende strot op die het plaatje eigenlijk helemaal afmaakt. Voeg hier nog prima op elkaar afgestemde instrumenten aan toe en je hebt een prima definieerbare band die zeer fijn in het gehoor ligt.

Zweverigheid krijgt bij Drawn into Descent een nieuwe betekenis. Deze Belgen weten een sfeer neer te zetten die je oppakt en op een donderwolk zet die uitregent over een lege stad. Aan de ene kant hard en meedogenloos met een drummer die geen slag mist en aan de andere kant heb je een snarenpartij die je meesleept naar hun “duustere” (spreek met Belgisch accent uit) hol der melancholie. De lage tonen zorgen hier voor een meditatief randje die door je hele gestel heen dreunt. Al snel staat de knusse zaal van de Little Devil vol met rook, samen met het minimalistische lichtspel, dat de band ook zeker niet misstaat. Wat een fijne band.

Lokaal en voor mij zeer bekend is de volgende band: Faal. Een potje goede funeral doom kon natuurlijk niet aan de avond ontbreken; de band voelt zich thuis en zorgt daarvoor al snel voor een gezellige noot op de avond. Dit doet geen afbreuk aan de muziek die ze maken. Bij het eerste nummer komt de welbekende strijkstok weer uit de koffer en deze wordt op de snarenpartij toegepast,  wat voor een ongelooflijke diepgang zorgt. Het ensemble is goed op elkaar ingespeeld en flirten ritmisch samen met het duistere. Onheilspellend gitaarwerk, goed getimede pauzes, zware, logge grunts en zeer gelaagd toetsenwerk worden gedragen door een opzwepende drumpartij.

Tot slot heeft Little Devil Black Ritual fest een fijne duistere, afwisselende line-up;  gelukkig maar dat wij daar van houden. Alle smaken worden geproefd bij dit festival en dit is ook meteen de kracht van Little Devil Black Ritual Fest. Helaas moesten we schitteren in afwezigheid op de tweede dag van dit festival. Zeer spijtig, gezien de line-up van die dag. Desodanks kunnen we concluderen dat deze ene dag van Little Devil Black Ritual Fest bijzonder geslaagd was.