Marche Funèbre: a trip down memory lane

MarcheFunebreLogoNaar aanleiding van hun honderdste show, namen we de heren van Marche Funèbre vorige week tijdens Funeral Noon IV even apart voor een korte trip down memory lane. Zanger Arne Vandenhoeck en drummer Dennis Lefebvre vertelden honderduit over de weg die zij sinds hun eerste optreden hebben afgelegd.

 

 

Goedemiddag heren. Speciaal moment voor Marche Funèbre vandaag, want jullie spelen straks jullie honderdste show. En dan nog in Mechelen, de plaats waar het ooit allemaal begon voor de band. Is dat bewust zo gedaan?

Dennis: Nee niet speciaal, het kwam eigenlijk gewoon goed uit. We zouden hier sowieso gespeeld hebben vandaag, honderdste show of niet.

Arne: Eigenlijk hadden we niet echt meer iets op de planning staan aangezien we volop bezig zijn met het werken aan ons nieuwe album. Een tijdje geleden besloten we dan maar de heren van My Silent Wake (die we leren kennen hebben op onze UK tour in maart) te vragen of ze toevallig niet ergens een weekendje vrij hadden om te komen spelen – de band was namelijk nog nooit in België geweest.

Er is een document waarin we bijhouden welke shows we gespeeld hebben en daarin zag ik toen opeens dat dit de honderdste zou worden. Onderling zijn we dan ideeën beginnen uitwisselen over hoe we dit een speciale show konden maken, welke nummers we nog eens konden spelen enzoverder. Zo hebben we een hoop oude nummers weer opgerakeld voor de gelegenheid – nummers die we niet meer gespeeld hadden sinds 2008, dus voor ons was dit een echte herontdekking van ons materiaal.

MF_shows

Je haalde daarnet al aan dat er volop gewerkt wordt aan nieuw materiaal. Er komt dus een nieuw album aan? Hoe ziet de nabije toekomst eruit voor Marche Funèbre?

Arne: Ja dat klopt. Volgende week is het album af en dan begint de zoektocht naar een geschikt label.

Verloopt die zoektocht moeilijker voor bands binnen de ‘minder populaire’ (metal)genres?

Arne: Het hangt er vanaf. In de muziekindustrie gooit men sowieso niet graag met geld, dus makkelijk is het niet. Je moet geluk hebben om op de juiste mensen te stoten.

Dennis: We zien wel waar we uitkomen. We hebben nieuw (goed) materiaal, een goede producer, een studio,… Onze kant van het verhaal is naar mijn mening mooi verzorgd en nu is het kijken wat de toekomst brengt. Tegen het einde van het jaar/begin volgend jaar zouden we toch graag ons album willen uitbrengen. Het artwork is al lang klaar, volgende week is ook de mix compleet. Dan hoeven we alleen nog iemand te vinden die het wil uitbrengen.

Arne: Veel bands willen hun materiaal liever zelf uitbrengen omdat dat financieel natuurlijk het interessantste is, maar daar draait het voor ons niet om. We willen vooral een label waar de mensen in ons geloven en waarbij we ook mogelijkheden hebben richting toekomst.

Wat voor mogelijkheden bedoelen jullie zoal? Zijn er zaken die nog op de ‘bucket list’ staan?

Arne: We pinnen ons niet echt vast op ‘we moeten dit of dat doen, of we hebben gefaald’. Het is niet zo dat we een bucket list in onze repetitieruimte hebben die we overlopen, dat kan voor serieuze frustraties zorgen. We vinden vanzelf wel nieuwe uitdagingen. Zoals onze nieuwe plaat nu, bijvoorbeeld. Het zou natuurlijk wel altijd leuk zijn om eens op een zomerfestival op te treden, maar we kijken wel wat er op ons pad komt.

Dennis: Klopt, er vallen vanzelf wel gekke dingen uit de lucht. Zoals bijvoorbeeld onze tournee door Portugal vorig jaar, waarna we daar ook nog eens op een belangrijk doomfestival geboekt zijn. Dit jaar gaan we daar terug heen en spelen we o.a. naast Samael. Niemand schrijft die dingen ooit op zijn bucket list omdat je daar gewoon niet aan denkt, maar het is uiteraard leuk als zoiets uit de lucht komt vallen.

Arne: De kunst is vooral om te genieten van de route die je aflegt en niet teveel tegelijk te willen. Je kan ook gewoon niet alles plannen en in de hand hebben. Vandaag is voor ons wel zo’n moment om eens te kijken naar wat voor weg we al hebben afgelegd. Er waren tegenslagen (al zijn we daar gelukkig redelijk van gespaard gebleven), maar ook veel mooie momenten.

MarcheFunebreBand

Wat is de grootste tegenslag die jullie al hebben moeten verwerken als band?

Dennis: De gebeurtenis die het meeste impact op ons heeft gehad, was het voorval met Peter’s (lead gitarist) moeder tijdens onze tour met Eye of Solitude in Engeland. We hadden net gespeeld in Londen en waren onderweg naar Manchester, toen we telefoon kregen dat Peter’s moeder ernstig ziek was. Er moest toen snel beslist worden hoe we die situatie gingen aanpakken en of we al dan niet verder gingen met onze tour. Uiteindelijk hebben we besloten om Peter naar huis te laten gaan en door te gaan zonder hem. Al ons materiaal hebben we toen in de auto moeten herwerken, aangezien hij in elk nummer ook mee de zang verzorgde toen. Op die manier hebben we dan weer het zangtalent van onze bassist ontdekt, die toen Peter’s rol vervuld heeft. Voor ons als band was dit een zeer moeilijke situatie, maar de synergie die daardoor ontstaan is tussen de bandleden onderling was wel enorm mooi. Zulke momenten maken of breken de groep. Het heeft ons alleen maar dichter bij elkaar gebracht en tot op de dag van vandaag zijn we allemaal de beste vrienden. Al hopen we natuurlijk nooit meer zoiets te hoeven meemaken.

Hopelijk niet, inderdaad. Wat was het grappigste of meest gênante tourmoment dat je je kan herinneren? 

Dennis: Dat moet mijn versie van ons nummer ‘Benighted’ geweest zijn in Amsterdam.

Arne: Zonder twijfel.

Dennis: Dat was tijdens onze eerste tour ooit. We waren nog geen jaar bezig met Marche Funèbre en er moest die avond al zo’n 666 liter bier gevloeid zijn. Normaal spelen we altijd de nieuwe versie van dat nummer, maar om een of andere reden, stress waarschijnlijk, drumde ik toen opeens de oude versie. Ik kreeg toen allerlei blikken toegeworpen van de andere bandleden van: “Wat in godsnaam ben jij aan het drummen?” en ik zat daar maar van “Tja… Weet je dat niet meer? Zo speelden we dat vroeger.” (lacht). Bijzonder gênant, dat doen we niet meer.

Die 666 liter bier drinken of een verkeerde versie drummen?

(lachen)

Arne: Dat nummer spelen we vandaag zelfs! Dat was ons eerste nummer ooit. De dag na dat voorval heeft Dennis trouwens nog een mooie stunt gedaan; toen is hij gewoon gestopt met drummen in het midden van een nummer, niet waar?

Dennis: Ja, het was mooi geweest (lacht).

Arne: We speelden toen in een kapel, dus we moesten de monitors op een andere manier plaatsen dan we gewend waren omwille van de feedback, maar dat waren we dus vergeten. Dennis zat achter de versterkers en hoorde bij gevolg niet wat er gespeeld werd. Combineer dat gegeven met stress en je hebt gedaan met spelen. Nu zouden we zoiets gelukkig niet meer voor hebben.

Er moet inderdaad wel een enorm verschil zijn tussen die eerste shows en de manier waarop jullie de dag van vandaag op een podium staan.

Dennis: Dat klopt, al denk ik dat anderen dat beter zien dan wij zelf. Dat gaat namelijk heel geleidelijk aan en als muzikanten zelf merk je dat niet meteen. Uiteraard voel je wel dat je meer op je gemak bent en de stress veel minder aanwezig is.

Arne: We krijgen vaak van mensen te horen dat we vooruit gegaan zijn, zeker nu we minder vaak in België spelen en er dus vaak veel shows tussen zitten. Dat merken wij zelf niet, voor ons is het een natuurlijke evolutie. Het is niet zo dat we ergens in de Ardennen een training gaan volgen met een of andere goeroe [lacht]. Wat voor mijzelf wel frappant is, is dat ik mij nu veel comfortabeler voel op het podium. Er is een heel ander soort energie op het podium en ik voel mij nu echt ‘thuis’.

En dat straalt een band uiteindelijk ook uit naar haar publiek.

Goed heren, hartelijk bedankt voor dit gesprek en veel succes met jullie show straks. Op naar de volgende honderd!

Graag gedaan, geniet nog van de optredens vanavond!

 

Het verslag van Funeral Noon IV lees je hier.