Nightbringer – Terra Damnata

Laat ons allereerst het volgende gezegd hebben: Wat een waanzinnig gaaf artwork heeft Terra Damnata, dat afkomstig is van de hand van de Mexicaan David Herrerias. Het drukt iets groots uit, iets overstijgends, en bovenal heeft het een zeer epische en krachtige uitstraling. En het sluit perfect aan op de vijfde full length van het Amerikaanse Nightbringer; Terra Damnata.

Terra Damnata betekent “De aarde (is) veroordeeld”, wat direct behoorlijk wat nijd impliceert. Die nijd vinden we meteen terug in opener As Wolves Amongst Ruins, waarmee Terra Damnata furieus afgetrapt. Bovendien kent As Wolves Amongst Ruins een karakter van bijzondere, epische aard. Kenmerkend daarvoor zijn, zoals op alle eerdere Nightbringer-albums, de typische gelaagde, snelle ‘tremolo picked’ melodieën die prominent in de mix staan en voor dit epische karakter zorgen. Dat karakter zal niet veranderen in de loop van de plaat. In zijn geheel is Terra Damnata als een majestueuze wervelwind die chaos komt zaaien, waarvan Misrule het mooiste voorbeeld is. Of, in overeenstemming met het beeld van David Herrerias: Terra Damnata doet het hoofd splijten, waarna het menselijke beest zal ontstijgen, tot in ongekende sferen.

Hoewel het chaotische en epische karakter behouden blijft gedurende Terra Damnata, waarnaar overigens overduidelijke muzikale referenties kunnen worden gemaakt en ik ze daarom simpelweg niet relevant vind om te noemen, zijn er een aantal dissonanten binnen deze plaat. Let Silence Be His Sacred Name is er daar één van. Het is het langste en meest gevarieerde nummer binnen Terra Damnata. De piano in het begin en richting het einde en de tempowisselingen, maken samen van Let Silence Be His Sacred Name een diepgaande track, naast zijn reeds epische karakter. The Lamp of the Inverse Light is echter de meest opvallende song, want de ‘tremolo picked’ melodieën staan hier minder prominent in de mix en gedurende de zes minuten dat The Lamp of Inverse Light duurt, is het louter ‘spoken word’, in het Frans, wat we horen. Het werkt wonderbaarlijk wel en al helemaal in combinatie met de furieuze overgang naar Serpent Sun, dat het album in stijl afsluit. Overigens ook een track dat de nodige diepgang bevat.

Terra Damnata kent diepgang, chaos, duisternis en is groots en meeslepend. Het zijn de perfecte ingrediënten voor een uitstekende plaat. Echter, in vergelijking met Ego Dominus Tuus, beschikt Terra Damnata niet over bijzonder veel afwisseling en zijn de gitaarriffs over het algemeen niet zo memorabel als die op Ego Dominus Tuus wel waren, hoewel die zeer prominent in de mix staan. Het is vooral typisch Nightbringer in de lijn van Hierophany of the Open Grave en Apocalypse Sun, met nog meer accent op het gitaargeluid. Niettemin zijn het echter allemaal prima nummers waar het vakmanschap daadwerkelijk van afstraalt – want wat kunnen Naas Alcameth en de zijnen waanzinnig musiceren.

Zodoende luidt daarmee het oordeel dat Terra Damnata een prima plaat is, maar minder gevarieerd en memorabel dan Ego Dominus Tuus. Desondanks is de vijfde plaat van Nightbringer als een majestueuze wervelwind die louter uit is op het maken van chaos. Krachtig, meeslepend en duister. En als er redenen genoeg zijn, ondanks punten van kritiek, om nog steeds met dergelijke termen te smijten, dan doe je als band iets bijzonder goed. Groots.

Tracklist:

  1. As Wolves Amongst Ruins
  2. Misrule
  3. Midnight’s Crown
  4. Of the Key and Crossed Bones
  5. Let Silence Be His Sacred Name
  6. Inheritor of a Dying World
  7. The Lamp of Invers Light
  8. Serpent Sun

Score: 81/100

  • Label: Season of Mist
  • Release: April 2017