Sólstafir – Berdreyminn

Sólstafir is een band die nooit stil blijft staan. De band probeert altijd te innoveren en verrassend uit de hoek te komen. En toch zijn de IJslanders door de jaren heen kenmerkend zichzelf gebleven. Uitgesponnen tracks die de ondoorgrondelijkheid van de IJslandse natuur karakteriseren is de band niet vreemd en tevens speelt de band graag in op emoties. Het nieuwe album, Berdreyminn, is persoonlijker dan ooit tevoren en is zodoende een bijzonder emotioneel werk geworden.

Die bewering wordt meteen kracht bijgezet door opener Silfur-Refur. Qua opbouw doet de track bijzonder veel aan het nummer Köld denken en draagt tevens een vergelijkbare melancholieke lading. Het is een uitstekende track die vooral heel kenmerkend Sólstafir is. Na Silfur-Refur volgt Ísafold, dat met zijn opgewekte ‘twin guitar’-melodieën veel aan Thin Lizzy doet denken. Eveneens een prima nummer, maar veel mensen zullen daar waarschijnlijk anders over denken. Het is voor Sólstafir-begrippen behoorlijk compact en makkelijk behapbaar, wat vermoedelijk een hoop “fans” tegen het zere been zal stoten. Gelukkig voor hen dat het toegankelijke aspect slechts bij Ísafold blijft.

Berdreyminn is namelijk allesbehalve een makkelijk album om doorheen te komen. Met uitzondering van Ísafold, klokken de overige nummers allemaal af rond de zeven of acht minuten. Daarnaast zijn het ook voor het grootste deel composities die zichzelf de tijd verschaffen om zich te ontvouwen tot de luisteraar. Richting het einde van de plaat resulteert dat dan ook in lichte verveling. Hoewel Dýrafjörður en het Fjara-esque Ambátt op zichzelf fijne nummers zijn om te beluisteren, bekruipt me het gevoel van “meer van hetzelfde” toch enigszins. Een formule die op voorgaande platen voortreffelijk werkte, maar hier iets te veel wordt ingezet, ondanks dat het beter werkt in Nárós en Hvít sæng. Jammer, want die systematische werkwijze heeft Sólstafir toch niet nodig.

Gelukkig genoeg laten de IJslanders ook nog een hoop moois over. Naast Silfur-Refur, is het toch wel het prachtige Hula dat de show steelt op Berdreyminn. Hula is een bijzonder ingetogen track in de lijn van Fjara en Miðaftann en leunt naast de piano en vele strijkinstrumenten vooral op de rauwe, doch emotionele stem van Aðalbjörn Tryggvason. Richting het einde ontvouwt Hula zich tot meer en meer emotie. En wanneer er een koor wordt ingezet a la Svartir Sandar, dan zijn de natte oogjes en kippenvel helemaal een feit. Prachtig.

Eveneens bijzonder mooi is slotstuk Bláfjall. Na vier achtereenvolgende nummers die dezelfde opbouw kennen, is Bláfjall een heerlijk uptempo nummer met een hoofdrol voor nieuweling Hallgrímur Jón Hallgrímsson, die nu als vaste vervanger van drummer “Gummi” is toegetreden tot de band. Het is lastig te duiden, maar Bláfjall vat Berdreyminn qua gevoelens perfect samen. Het is uitgesponnen, catchy op een bepaalde manier en varieert tussen alle mogelijk emoties die we op Berdreyminn tegen zijn gekomen. Een beter slotnummer voor deze plaat had simpelweg niet gekund.

Tot slot sluit de albumcover van Berdreyminn ook prima aan op de muziek van de plaat. De cover straalt ondoorgrondelijkheid en melancholiek uit, toch de twee hoofdtermen waarmee ik Berdreyminn zou willen beschrijven. Berdreyminn is een absolute groeiplaat die de nadruk legt op emotie. Spijtig genoeg zijn niet alle nummers even sterk, maar desondanks valt er ook een hoop schoonheid te beleven, zoals we gewend zijn van de IJslanders. Bovendien vormt Berdreyminn een mooi coherent geheel en dat draagt positief bij aan de luisterervaring. Wellicht niet de beste plaat die Sólstafir tot op heden heeft voortgebracht, maar zeker wel de meest coherente. En dat is ook wat waard.

Tracklist:

  1. Silfur-refur
  2. Ísafold
  3. Hula
  4. Nárós
  5. Hvít sæng
  6. Dýrafjörður
  7. Ambátt
  8. Bláfjall

Score: 80/100

  • Label: Season of Mist
  • Release: Mei 2017