Special: De 50 Beste Releases van 2017 – Deel II

Vorige week konden jullie het eerste deel van deze special lezen, dat tot onze vreugde bijzonder goed ontvangen werd. Zoals beloofd, is daar nu deel twee, wat het totaal alweer op twintig besproken releases brengt. En dan moet er nog zoveel goeds komen… Gelukkig bevat dit tweede deel ook genoeg interessants om minstens een week mee zoet te zijn. Enthousiastelingen en andere geïnteresseerden: Wij wensen jullie veel plezier!

Acherontas – Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II)

Ook in dit tweede deel van onze top 50 is Acherontas V. Priest present, zij het ditmaal met een bekendere naam. Acherontas loopt inmiddels al tien jaar mee en als we de Worship- en Stuffhofjaren meetellen zelfs twintig jaar. Amarta is het tweede deel van de Formulas of Reptilian Unification reeks en valt vooral terug op de Stutthofjaren. Dat betekend in vergelijking met voorgaande platen dat er weinig ruimte is voor ambientstukken. Amarta houdt vrijwel 45 minuten lang goed het gas erop, maar toch is er ook veel ruimte voor melodie. Wat onveranderd is, is de thematiek die Acherontas hanteert, die vooral verwijst naar oude beschavingen en tradities. Tot slot is Amarta een behoorlijke groeiplaat, meer dan alle andere voorgaande Acherontas-platen. De luisteraar zal echter worden beloond voor zijn moeite.

 

Bestia Arcana – Holókauston

Bestia Arcana is het geestenkindje van Naas Alcameth (Nightbringer, Akhlys) en K. (voormalig Nightbringer). En inmiddels heeft Menthor (Nightbringer) zich vervoegd bij dit duo. Het zal dan ook geen verrassing vormen dat de raakvlakken met Nightbringer bijzonder groot zijn. Maar toch is Bestia Arcana een compleet eigen band, zoals het beangstigende (letterlijk!) debuut To Anabainon Ek Tes Abyssu uitwees. Holókauston is wellicht niet zo angstaanjagend als zijn voorganger en ligt het meer in de lijn van Nightbringer en Akhlys, toch is Holókauston een waanzinnig album. Degenen die Nightbringer kunnen smaken, kunnen dit blind opzetten. Maar ook voor degenen die Nightbringer te groots vinden, luidt de aanbeveling om toch Bestia Arcana te checken, gezien de blackmetalband meer met subtiliteiten speelt.

 

The Devil and the Almighty Blues – II

“And now, for something completely different”, luidt de quote uit een bekende Britse komedieserie. Tussen de hoofdzakelijk black metal die hier op Murmure besproken wordt, valt deze blues/hard rockband toch op. Dit Noorse gezelschap vindt zeker niet het wiel opnieuw uit, maar tussen alle retrobandjes die op dit moment actief zijn, zit The Devil and the Almighty Blues in de hoofdcategorie. Dat bewees een uitmuntende show op Roadburn, maar ook de nieuwste telg, simpelweg getiteld “II” is zeker één van de betere platen op dit gebied. Er is veel ruimte voor melodie en gitaarspel en dat varieert van fijne uptemponummers tot uitgestrekte passages om bij weg te dromen, waarbij de rauwe zang een prima aanvulling is. Maar tevens kunnen de Noren ook zwaar uit de hoek komen. Deze tweede plaat is zodoende een zeer gevarieerd album en zal velen een plezier doen.

 

Ende – Emen Etan

Het is 2017 en het blackmetallandschap raakt stilaan dichtbevolkt. Bands schieten als paddenstoelen de grond uit en proberen zich op te boksen tegen de rest, naam te maken. Fans en redacties worden om de oren geslagen met nieuwe projecten en nieuwe albums, allemaal om het best. Om het ‘echtst’. En dan is daar Ende, dat in alle rust en bescheidenheid zijn derde langspeler uitbrengt. Emën Etan is, net zoals zijn voorgangers, een op-en-top oldschool blackmetalplaat geworden met een ijskoude vibe en enkele huiveringwekkende componenten. De volledige review kan je hier lezen.

 

Kalmankantaja – Demonwoods

Van rauwe, atmosferische black metal houden we allemaal wel eens, toch? Het relatief onbekende Kalmankantaja beheerst deze kunst echter uitstekend. De band spuugt vrijwel meer albums uit dan verschillende riffs, maar desalniettemin is elke plaat van Kalmankantaja rauw en bijzonder sfeervol. Demonwoods doet nauwelijks onder voor albums als Musta lampi en Waldeinsamkeit en is daarom ook een waardevolle toevoeging aan de discografie van de Finnen.

 

Royal Thunder – WICK

Het is ons een raadsel waarom Royal Thunder de harten van velen nog niet veroverd heeft. Hopelijk kan een vermelding in deze special hier (in kleine mate) wat aan doen. Royal Thunder speelt een eigenzinnige versie van stonerrock met een flinke emotionele lading. In de spotlight van deze band staat zangeres/gitarist Mlny Parsonz die bij wijlen staat te schreeuwen dat het een aard heeft en op het andere moment de luisteraar laat wegdromen. Daarnaast is ook het melodische, haast progessieve gitaarspel bijzonder sterk op WICK. Van solo’s tot subtiliteiten en dat in combinatie met het breed scala aan vocals van Mlny Parsonz, zorgt ervoor dat dit WICK nu al een van de meest ondergewaardeerde platen van dit jaar is.

 

VI/Temple Of Baal/The Order Of Apollyon – split

Geen special complete zonder split-album, dus ook deze week hebben we er weer een uitgekozen. Ditmaal tussen twee bekenden (VI en Temple of Baal) en één minder bekende, The Order of Apollyon. Waar VI en Temple of Baal vooral doen waar ze heel erg goed in zijn, namelijk duister zijn en chaos creëren, verrast The Order of Apollyon in positieve zin. In zekere zin leunt de muziek aardig dicht tegen zowel VI en Temple of Baal aan, maar de track die de band ons hier voorschotelt, kruipt behoorlijk onder de huid; nog meer dan de nummers van VI en Temple of Baal zelf. Deze split is een release die bol staat van de kwaliteit.

Check hier de teaser.

 

Wormwood – Ghostlands

Waar dit deel van de special vooral bestaat uit namen die zich al eens bewezen hebben, is Wormwood een nieuwkomer met zijn eerste full length. Deze Zweedse melodische blackmetalband schildert van een breed palet met kleuren. Vooral in het gehoor springend zijn de vele melodieuze gitaarpassages, maar ook passeert met enige regelmaat een folk-instrument en is er een wisselwerking tussen screams en cleane vrouwelijke vocalen. Zelfs voor melodieuze blackmetal klinkt dit Wormwood bijzonder opwekt en is zelfs bij wijlen bijzonder catchy. Een enigszins vreemde eend in de bijt, maar wel eentje die de moeite waard is eens te checken.

 

Enisum – Seasons of Desolation

In 2015 bliezen ze iedereen omver met Arpithanian Lands, de heren van Enisum. Dit jaar doen ze dat gewoon opnieuw. Seasons of Desolation heet de opvolger van de eerste plaat en voorziet je opnieuw van een vol uur atmosferische blackmetal van hoog niveau. De Italianen mengen typische riffs en een felle, krachtige stem met akoestische, sferische passages en hier komt een vrouwelijke zangstem het geheel nog wat verfraaien. Bovendien klinken de nummers ook live uitstekend, bewees de band even geleden nog op Descending To Hell.

 

Cult of Erinyes – Tiberivs            

De heren van Cult of Erinyes zijn naar eigen zeggen (mentaal) heel ver gegaan om dit album te creëren en dat is er aan te horen. Niet alleen zijn de nummers veelzijdig en uitstekend gecomponeerd; de sfeer die Cult of Erinyes weet op te roepen op Tiberivs is buitengewoon. Muzikant en luisteraar balanceren regelmatig op het randje van krankzinnigheid. Robuuste blackmetal en ritualistische, sfeervolle elementen vloeien naadloos in elkaar, de mix geeft een ‘zware’ en ‘diepe’ toets aan het geheel. Tiberivs is een album met veel diepgang en vergt meerdere luisterbeurten, maar zij die de uitdaging aangaan zullen het zich zeker niet beklagen. De review vind je hier.