Special: De 50 Beste Releases van 2017 – Deel III

Het mag geen geheim zijn dat we bij Murmure van black metal houden. In de voorgaande twee delen van deze special werd er al veel black metal besproken, maar dit derde deel van de special is letterlijk gitzwart, met ook nog eens aandacht voor een aantal grootheden uit het genre. Daarnaast is er ook nog ruimte voor enkele minder bekende bands die in onze optiek meer aandacht verdienen. Laat dit dus een reminder zijn om sommige releases nog te checken, indien dat nog niet gebeurd was, en laat je tevens verrassen. We zien jullie volgende week weer.

Acrimonious – Eleven Dragons

Geen makkelijke plaat, dat Eleven Dragons. De derde full-length van de Griekse blackmetalband had aardig wat tijd nodig om te groeien, maar wat werd dat geduld beloond. Opeens sijpelt alle schoonheid die in de muziek verborgen zat door en krijgt men een totaalbeeld van het album. Interessante baslijnen en black metal gaan niet vaak samen, maar Acrimonious heeft het hier toch klaargespeeld. Tegenover zijn voorganger Sunyata is de compositie van de nummers een pak minder technisch, maar Eleven Dragons bevat dan weer meer sfeer, wat we alleen maar kunnen toejuichen. Waag je vooral zelf eens aan deze uitdagende release.

 

Imber Luminis – Nausea

Met de release van Nausea, kiest Imber Luminis ervoor om een iets andere weg in te slaan dan gewoonlijk. In plaats van pure DSBM, krijgt de luisteraar deze keer een krachtige mix van melodische black metal en de meer atmosferische variant van het doomgenre voorgeschoteld. Nausea is een conceptalbum, geïnspireerd door het boek La Nausée van Jean-Paul Sartre en geeft de sfeer van dit werk perfect weer; D. neemt de luisteraar mee door een gevarieerd muzikaal landschap, de rauwe emotie in de melancholische gitaarlijnen en de ruwe zangstem steeds een constante. Dankzij die echtheid en de variatie, weet de plaat nu een plaatsje te veroveren in onze lijst met favoriete releases.

 

Fides Inversa – Rite of Inverse Incarnation

“Een heel klein album van hele grote meneren”; zo omschreven we Rite of Inverse Incarnation, het nieuwe mini-album van Fides Inversa (zie de review hier). De Italiaanse blackmetalband verdubbelde het aantal leden voor deze release en ook de taken werden grondig herverdeeld. Een excellente keuze, zo bleek. De (slechts) twee nummers op het schijfje staan als een huis, razen genadeloos door, terwijl een stel gekwelde stembanden de luisteraar volledig uit zijn lood slaat. Bovendien is ook het artwork bij de mooiste kunstwerken die dit jaar verschenen zijn.

 

Svart Crown – Abreaction

Het gebeurt niet vaak dat een plaat enkele maanden na de releasedatum nog steevast rondjes draait in de CD-speler. Svart Crown wist echter een zodanig sterk album te schrijven, dat het niet anders kan. Op hun vierde plaat, die in maart via Century Media Records verscheen, hebben de Fransmannen hun grenzen muzikale grenzen verlegd. Abreaction is één en al brutaliteit, maar bevat toch de nodige diepgang. Serieuze ‘in your face’ blackened deathmetalcomposities worden verrijkt met intens duistere elementen. De band liet zich inspireren door de Afrikaanse voodoo-gebruiken en is erin geslaagd een heerlijk obscure sfeer in het geheel te verwerken. Warm aanbevolen aan, wel, iedereen.

 

Decarabia / Tahazu – Visions of Ruination

Deze samenwerking tussen Decarabia en Tahazu is er eentje voor in de nachtelijke uren. De ambient-klanken van Decerabia mengen zich uitstekend met de lagen gitaren en vocals van Tahazu. Het geheel heeft bijzonder veel weg van Lustre, maar deze samenwerking is een stuk zwarter, melancholischer en diepgaander. Het wiel wordt hier zeker niet opnieuw uitgevonden door beide artiesten, maar Visions of Ruination is wel een uitstekend atmosferisch werkje om goed bij weg te dromen in de nachtelijke uren.

 

Inferno – Gnosis Kardias (of Transcension and Involution)

Gnosis Kardias (of Transcension and Involution) is een blackmetalplaat zoals je die nog niet eerder gehoord hebt. Inferno mixt black metal met psychedelica op deze plaat, op een ingetogen, subtiele manier. Gnosis Kardias is een album dat op een unieke wijze onder de huid kruipt en je langzaam opslokt in zijn absurde spirituele wereld. Wie een uitgebreidere beschouwing over deze plaat wil, checkt onze review. Oh, en besteed ook vooral even aandacht aan het waanzinnig gedetailleerde artwork.

 

Nightbringer – Terra Damnata

Nog zo’n plaat dat ten eerste opvalt vanwege zijn indrukwekkende artwork. Maar in tegenstelling tot Inferno, pakt Nightbringer het minder subtiel aan. Terra Damnata is, net als zijn voorgangers, weer een groots klinkend epos dat met name fans van Emperor’s Into the Nightside Eclipse zal doen aanspreken. Wellicht niet het beste werk van Nightbringer, maar desalniettemin eveneens overdonderend. Verplichte luisterkost voor iedereen met enige affiniteit met de band.

 

Violet Cold – Anomie

Violet Cold wist mij twee jaar geleden te betoveren met zijn debuut Desperate Dreams met zijn Deafheaven-achtige blackgaze. Des te meer opmerkelijk was dat deze plaat slechts opgenomen was met een mobiele telefoon. We zijn nu twee jaar verder en inmiddels is de eenmansband uit Azerbeidzjan met Anomie toe aan zijn vierde plaat. De hype rondom Violet Cold lijkt hiermee zijn hoogtepunt te hebben bereikt, want in nog niet eens een half jaar tijd, heeft Anomie al 1,3 miljoen luisteraars bereikt middels Youtube. Anomie is gebrouwd vanuit het bekende blackgaze-recept, maar wordt opgeleukt middels fluitachtige-klanken en typische Ghost Bath-melodieën, maar dan beter. Wie onder een steen heeft geleefd, maar liefhebber is van Deafheaven en/of Ghost Bath, dient dit zeker te checken.

 

Ulsect – Ulsect

Ulsect is een nieuwe, Nederlandse band bestaande uit leden van Dodecahedron en een voormalig lid van Textures. En dat is eigenlijk precies hoe Ulsect klinkt. Het absurde van Dodecahedron en de vreemde songstructuren die Textures hanteert vinden zich samen een weg naar dit prima klinkende debuut. Tussen al het technische geweld is er sporadisch een spoor van toegankelijkheid, wat Ulsect tot een goed verteerbaar album maakt. Een zeer interessant debuut.

 

Turia – Dede Kondre 

Turia’s Dor was tot voor kort een van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse (black)metalscene. Nu lijkt er met Dede Kondre meer aandacht te zijn voor het Nederlandse drietal. Dede Kondre is minstens net zo rauw en atmosferisch als zijn voorganger, maar is minder “in your face”, wat er voor zorgt dat Dede Kondre vooral even moet groeien. Opvallendste track van deze tweede releases van Turia is Waterzucht, dat qua naam overigens wonderschoon klinkt, net als alle andere titels op deze plaat. Reden dat dit nummer direct in het gehoor springt is het gebruik van de mondharmonica op subtiele, doch prachtige wijze. En dat door tussen de rauwe, atmosferische blackmetal dat het gezelschap ons voorschotelt met in het geval van Waterzucht ook nog eens een prachtige climax dat het nummer helemaal afmaakt, hoewel iedere song op Dede Kondre bol staat van de kwaliteit. Daarmee is Dede Kondre andermaal een hele goede release uit de Lage Landen.