Special: De 50 Beste Releases van 2017 – Deel IV

We zijn alweer bij het voorlaatste deel van deze speciaal aanbeland. En waar wellicht de indruk is gewekt dat er ondertussen niets meer over is om nog twee specials te vullen, blijkt het tegendeel waar. Het zal ons dan ook weinig verbazen als de meeste van de hieronder genoemde platen zullen opduiken in menig jaarlijst. In deze special veel aandacht voor IJsland en in iets mindere mate België, aangevuld met groepen uit diverse windstreken.

Black Cilice – Banished From Time

Black Cilice heeft behoorlijk naam gemaakt in de underground de afgelopen jaren met zijn duistere en rauwe lo-fi black metal. Net als zijn voorgangers is Banished From Time is een dikke, hypnotiserende brok van melancholie en wanhoop die jou opslokt vanaf de eerste tel. Echter, tussen al die inktzwarte lagen van zwartgalligheid weet Black Cilice ook een zekere schoonheid te creëren op deze plaat. Het geheel klinkt zeer minimalistisch, maar aan de andere kant beroept Banished From Time zich op een breed scala aan emoties. Een behoorlijk unieke plaat.

 

Draugsól – Volaða Land

IJsland zal allicht opnieuw goed vertegenwoordigd zijn in de lijsten dit jaar; het land is uitgegroeid tot een heuse hotspot van het blackmetalgenre. Naast de bekendere acts als Sinmara en Misþyrming, zijn daar af en toe ook kleinere juweeltjes te ontdekken, zoals bijvoorbeeld Draugsól. Dat bracht onlangs zijn debuutalbum Volaða Land uit en eiste daarmee meteen zijn plaatsje tussen de andere bands op. Daar waar de landgenoten meestal kiezen voor een kil, dissonant geluid, komt Draugsól met een iets harmonieuzere en meer sfeervolle variant voor de dag – al is die sfeer zo donker als maar kan. Een nieuwe, ‘frisse’ toets die wij alvast zeer konden waarderen.

 

The Great Old Ones – EOD: A Tale Of Dark Legacy

The Great Old Ones is stilaan op dat niveau beland waar de band geen introductie meer behoeft. Album na album bewijzen de Fransmannen hun muzikale én literaire capaciteiten; steeds opnieuw wordt er een imposant werk neergezet, doordrenkt van pure duisternis. De band is fel geïnspireerd door de verhalen van H.P. Lovecraft en slaagt erin om precies diezelfde sfeer neer te zetten die de meesterschrijver in zijn boeken oproept. Verwacht je met EOD: A Tale Of Dark Legacy dus opnieuw aan een zware trip, voorzien van sublieme composities en een buitengewone karakter. De volledige review vind je hier.

 

Saqra’s Cult – Forgotten Rites

Het mag inmiddels duidelijk zijn: Er broeit wat in zowel België als Nederland op het gebied van black metal. De ene na de andere band schiet uit de grond en doorgaans zijn ze ook nog van een zekere kwaliteit. Saqra’s Cult behoort zeker tot die categorie en debuteerde eerder dit jaar via Amor Fati met Forgotten Rites. Saqra’s Cult legt de nadruk op gitaarriffs en op Forgotten Rites is er dan ook een breed scala aan interessante riffs te horen. Voeg daar een scheutje rauwe vocalen aan toe, en je krijgt een rauwe doch enerverende plaat.

 

Heretoir – The Circle

Ten opzichte van het s/t-debuutalbum, heeft het Duitse Heretoir grote sprongen gemaakt. De band heeft meer een eigenlijk geluid gevonden en de composities van de nummers zijn een stuk beter. De invloed van voornamelijk Alcest is nog steeds duidelijk hoorbaar, helemaal omdat Neige een gastbijdrage levert in het mooiste nummer van het album, Laniakea Dances (Soleils Couchants). Desondanks klinkt The Circle helemaal als Heretoir en is een must voor iedere liefhebber van post-(black)metal.

 

Nokturnal Mortum – Verity

Het heeft liefst acht jaar geduurd, maar hier is Verity dan: De opvolger van één van de beste blackmetalalbums ooit. Logischerwijs evenaart Verity The Voice of Steel dan ook niet. Komt Verity in de buurt van The Voice of Steel? Misschien. Verity gooit het over een andere boeg. De snelheid is verdwenen in de meeste nummers en echte oorwurmen, zoals Ukraine, zijn ook niet te bespeuren. Verity is vooral een heel subtiel album, rijk aan details, dat de tijd nodig heeft om bij de luisteraar te groeien. Het zal niet de boeken ingaan als het beste (of één na beste) album van de Oekraïense black/folkmetalband, maar als je Nokturnal Mortum kan waarderen of black/folk metal, dan is Verity zeker een goede release.

 

Pallbearer – Heartless

Tot en met dit jaar was Pallbearer wellicht de bekendste onbekendste band voor mij. Maar na het optreden op de afgelopen editie van Roadburn, is Pallbearer uitgegroeid tot een grote favoriet. En dat met dank aan Heartless. Heartless is een bijzonder melodische plaat waarin vooral het gitaarspel uitblinkt. De ene na de andere melodie en solo vliegt je om de oren, en ze zijn allemaal even mooi. Daarnaast weet Pallbearer ook regelmatig te variëren binnen de (lange) nummers, wat ervoor zorgt dat de spanningsboog bij de luisteraar gedurende de hele plaat behouden blijft. De zang zal misschien niet iedereen kunnen smaken, maar als je van melodie houdt, dan is Heartless gewoon een dikke must.

 

Possession – Exorkizein

Nog zo’n undergroundpareltje dat dit jaar verschenen is. En toeval of niet: Weer een Belgische band. Possession vindt met Exorkizein zeker niet het wiel opnieuw uit, maar wie niet vies is van een beetje smerige black en/of death metal, zal veel plezier beleven aan Exorkizein. Eens te meer omdat Exorkizein een bijzonder oldschoolfeeling heeft.

 

Rebirth of Nefast – Tabernaculum

Als er één persoon is die onlosmakelijk verbonden is met de golf IJslandse bands die ons de laatste jaren overspoeld, is het Stephen Lockhart wel. De Ier die in IJsland woonachtig is en daar ook zijn studio heeft, heeft een aantal indrukwekkende platen geproduceerd en is bovendien actief geweest in Sinmara. Rebirth of Nefast is zijn eigen geestenkindje en levert zijn eerste full length af met Tabernaculum. Tabernaculum is een bijzonder gelaagd en complex album. Het heeft, logischerwijs, veel weg van Sinmara en Svartidauði, maar dan minder recht door zee. Er is een hoop aantal jaar zorg en toewijding aan deze plaat besteed en dat valt te horen, maar ook te zien aan het fysieke exemplaar dat rijk geïllustreerd is. Van harte aanbevolen.

 

Sólstafir – Berdreyminn

En dat is de derde band uit IJsland die het tot deze special schopt, maar by far de bekendste van allemaal. De reacties over Berdreyminn zijn tot op heden behoorlijk verdeeld. De één vindt het top, en de ander vindt het een teleurstelling. Toegegeven, Sólstafir gaat in een aantal tracks bijzonder systematisch te werk waar zeker weten meer in had gezeten. Maar aan de andere kant: Nummers als Silfur-Refur, Hula en Blafjall maken weer een hele hoop goed. Het is niet het beste Sólstafir-album tot op heden, maar wel een hele solide. En voor “slechts” de beoordeling solide, heeft Berdreyminn al heel veel rondjes gemaakt hier in huis.