Acherontas – Faustian Ethos

Toen ik iets minder dan een jaar geleden Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II) reviewde, sloot ik af met de woorden die de strekking hadden dat dit album perfect illustreerde waar Acherontas waar staat. Omdat reviews over het algemeen in een kort tijdsbestek worden geschreven, schrijf je dingen in een bepaalde staat van denken, waar je een aantal maanden later anders over denkt, om wat voor reden dan ook. Ja, het is logisch om te zeggen dat het recentste album de band in kwestie het best karakteriseert, omdat het iets zegt over het punt in de levensloop waarop die band zich op dat moment bevindt. Als we het nieuwe album van Acherontas, Faustian Ethos, afzetten tegen Amarta, wil ik toch op die woorden terugkomen. Hoewel ik Amarta zeer zeker een gaaf album vind, is het duidelijk dat Faustian Ethos zijn voorganger in alle maten overtreft. En dat niet alleen, op Faustian Ethos klinkt de Griekse band meer dan ooit in zijn element.

Lees meer…

Altar of Perversion – Intra Naos

In een tijd waarin alles steeds vlugger en makkelijker moet, zijn er gelukkig nog een aantal bands die de ballen hebben om albums uit te brengen die langer dan een uur duren en ook nog eens behoorlijk ondoorgrondelijk zijn. Intra Naos is in het 21-jarige bestaan van Altar of Perversion het tweede album van Altar of Perversion en klokt af op tegen de twee uur. Genoeg plezier gegarandeerd met dit lange en ontoegankelijk werkje

Lees meer…

Totalselfhatred – Solitude

Aan de liefhebbers van ‘depressive suicidal black metal’ (kortweg dsbm) hoef ik Totalselfhatred waarschijnlijk niet meer voor te stellen. De Finnen schreven tien jaar geleden met hun gelijknamige debuutalbum een stukje mee aan de geschiedenis van het genre en ook het daaropvolgende Apocalypse in Your Heart liet een goede indruk na. Inmiddels is de derde langspeler van de heren daar, maar Solitude lijkt niet meteen hetzelfde enthousiasme als zijn voorgangers te kunnen lospeuteren bij de fans. Logisch? Ja. Terecht? Misschien.

Lees meer…

Atra Vetosus over de Apricity Tour

Naar de andere kant van de wereld reizen om er je album te gaan voorstellen; het is een droom voor vele artiesten. Het Australische Atra Vetosus zag die droom deze maand in vervulling gaan; ondertussen heeft de blackmetalband namelijk net zijn eerste Europese tour achter de rug. Op de tweede dag van hun avontuur streek het exotische gezelschap neer in Mechelen ter gelegenheid van IFP Fest, georganiseerd door Immortal Frost Productions. Onder een aangenaam lentezonnetje praatten we met hen over alle spannende, recente gebeurtenissen rondom hun band.

Lees meer…

Varathron – Patriarchs of Evil

Varathron wordt samen met Rotting Christ en Necromantia genoemd als de voorvaderen van het Griekse blackmetalgeluid. De band werd in 1988 alweer opgericht (mede) door zanger Stefan Necroabyssious, die ondertussen als enige origineel bandlid overblijft. Met Patriarchs of Evil, dat wordt uitgebracht door Agonia Records, zijn de heren aan hun zesde album toe.

Lees meer…

Alghazanth – Eight Coffin Nails

Via Woodcut Records verschijnt binnenkort het achtste en laatste album van Alghazanth, een slordige 22 jaar na de oprichting van de band. Hoewel het nooit tot een echte doorbraak kwam, wisten de Finnen over de jaren heen toch heel wat zwartgeblakerde hartjes voor zich te winnen met hun symfonische blackmetalsound. Met (het toepasselijk getitelde) Eight Coffin Nails zetten de heren nu een punt achter die carrière.

Lees meer…

Soul Dissolution – Stardust

Een beeld zegt vaak meer dan duizend woorden. Zo ook de prachtige foto die de albumhoes van Stardust, het tweede album van Soul Dissolution siert. Het Belgische duo ging kort na het afwerken van zijn pakkende debuutplaat Pale Distant Light aan de slag om diens opvolger te creëren en is een goede twee jaar later klaar om deze aan het publiek voor te stellen. Stardust is echter niet zomaar ‘een vervolg’ geworden, maar eerder een klein monumentje op zichzelf.

Lees meer…

Ende – Goétie Funeste

Ende laat er geen gras over groeien. Met Emën Etan nog vers in het geheugen, mochten we ons deze week reeds over diens opvolger buigen. De derde full length van de Fransmannen behaalde vorig jaar (welverdiende) hoge scores en de band leek meer dan ooit op dreef te zijn. Van die vonk hebben de heren geprofiteerd om meteen ook Goétie Funeste in het leven te roepen. Benieuwd of zij met dit vierde album een vervolg kunnen breien aan hun succesverhaal.

Lees meer…