The Monolith Deathcult: het interview

Last minute mogen optreden op Fall of Summer Festival te Frankrijk – er zijn ergere dingen die je kunnen overkomen. Door een annulering was er de zaterdag een plaatsje vrijgekomen, dat het Nederlandse The Monolith Deathcult mocht opvullen. ’s Avonds gingen we op bezoek bij de heren om hen hierover (en over nog vele andere zaken) aan de tand te voelen. Het resultaat daarvan lees je hier.

Goedenavond heren, wat vonden jullie van de show vandaag?

Michiel: Ik vond het wel lekker gaan. Het was pas onze derde keer in Frankrijk, dus het was wel spannend. Wat vond jij ervan?

Ik denk dat de mensen nog niet goed wakker waren; het is ook gewoon een stoomwals voor in de ochtend natuurlijk, zulke complexe nummers. Maar ik vond het een goed optreden.

Michiel: Daar heb je helemaal gelijk in.

Hebben jullie inmiddels nieuw materiaal klaar?

Michiel: Ja, we brengen binnenkort een nieuw album in drie delen uit via ons nieuwe label Hammerheart; we zijn niet langer bij Season Of Mist. Dat uitbrengen in drie delen doen we opdat elk nummer dezelfde aandacht zou krijgen, niet veel mensen luisteren nog naar full-lengths.

Klopt, het is echt maar een selecte groep die nog langspelers koopt en ze ook daadwerkelijk helemaal beluistert.

Michiel: Precies! En wat is de kracht nog van een langspeler als je hem na een halfuur weer afzet omdat je er genoeg van hebt?

Robin: Het hele idee van een album is een beetje ingestort sinds de introductie van de ‘shuffle-knop’. De nummers worden niet langer in volgorde geluisterd en het geheel gaat verloren. Men speelt alle albums, alle genres door elkaar af. Mensen zoals jij en ik begrijpen nog dat je gewoon op play moet drukken en het hele ding uitluisteren, maar het publiek waar we uiteindelijk wel ons geld van moeten hebben, doet dat niet meer.

Michiel: Tegelijkertijd komt de vinyl dan wel weer terug. Het gaat dus echt twee kanten uit: aan de ene kant heb je het jonge publiek met z’n Spotify, aan de andere kant de ‘oudere jongeren’ die weer voor vinyl gaan. Niks mis met beide, het is gewoon een andere markt die je moet bespelen.

Ik herinner me nog toen ik jong was. De nieuwe Cradle Of Filth kwam uit en dan was je gewoon een week van de wereld. Je kon hem maar net betalen van je zakgeld en je kende dat ding vanbuiten. Geef me een pen en papier en ik kan voor jou de hele bedanklijst nog uitschrijven. Zo ging dat toen, ik weet niet of men dat tegenwoordig nog zou doen.

Als ik voor mezelf spreek; ik koop nog steeds cd’s, maar je merkt wel dat alles meer en meer digitaal gebeurt tegenwoordig.

Robin: Het gaat inderdaad allemaal veel vluchtiger. En er is ook gewoon zo’n overweldigend aanbod. Vroeger ging je bij een vriend langs met één leeg tape’je – want je had maar geld voor één leeg tape’je – en dan nam je daar wat over en dat was dan jouw nieuwe muziek, weet je wel.

dsc_0077

Over nieuwe muziek gesproken – jullie speelden daarstraks een nieuw nummer tijdens jullie optreden. Kan je ons daar wat meer over vertellen? Gaat dit ook over dezelfde thema’s?

Michiel: Ons ‘thema’ is eigenlijk alles wat wij cool vinden; alles wat bij ons een snaar raakt. Dat kan een bepaald politiek thema zijn, Science Fiction, een bepaalde gebeurtenis, een film,…

Het nummer dat we speelden heet Die Glocke, een zeer zwaar nummer dat gaat over een documentaire die ik ooit zag over de wapens van de nazi’s. Daar kwam toen een apparaat in aan bod dat leek op een klok. Het (broodje aap) verhaal gaat dat ze probeerden om een atoombom te maken, maar ze per ongeluk een apparaat gemaakt hadden om zwarte gaten te creëren. Science Fiction dus. Het nummer komt op ons nieuwe album dat Versus zal gaan heten en dat we gaan uitbrengen in drie korte delen.

Kan je nader toelichten waarom jullie dat precies doen?

Michiel: Wel, zoals we al eerder zeiden, als je een album uitbrengt van 50 minuten mag de muziek nog zo goed zijn, na 30 minuten slaat de verzadiging toe. Hierdoor blijven de laatste 20 minuten onderbelicht, hoewel we daar wel gewoon evenveel tijd in hebben gestoken. Daarom hebben we besloten om het uit te brengen in drie delen: V1, V2 en V3, telkens met zo’n anderhalf jaar tussen.

Ik vind het wel belangrijk om even te zeggen dat de bedoeling niet is dat je telkens een full-length krijgt voor de prijs van een full-length. Het album is eigenlijk gewoon gedoseerd en de verkoopprijs zal navenant zijn.

Robin: Vroeger was dat ook zo met boeken. Je kreeg al een deel en dan moest je wachten op het volgende, maar uiteindelijk vormen ze wel één boek. Met ons album is dat precies hetzelfde.

Michiel: Op het nieuwe album gaan we telkens een goed halfuur nieuwe muziek brengen, aangevuld met oudere nummers die opnieuw zijn opgenomen. Vandaar ook dat de verkoopprijs aangepast zal zijn; je kan niet dezelfde prijs gaan vragen, als je minder creatieve inbreng hebt geleverd. Het is echter niet zo dat je drie nieuwe nummers krijgt met wat crap er achteraan. Alles is gemixt en gemasterd in dezelfde studio en klinkt dus als een eenheid.

Je krijgt ook gewoon geen 30 minuten muziek verkocht aan de volle prijs.

Michiel: Oh maar in totaal bestaat elk deel wel uit 50 minuten, hoor. Het is het nieuwe gedeelte dat maar 30 minuten in beslag neemt. Het heeft dus wel de lengte van een langspeler, maar we kunnen het niet maken daar de volle prijs voor te vragen.

Robin: We moeten ook realistisch zijn. Als we een langspeler willen maken met nummers van onze lengte duurt dat ten eerste nog jaren en ten tweede krijg je dan gewoon een dubbelalbum. Hoeveel bands brengen tegenwoordig nog een dubbel-cd uit, wat geen live-cd is? Hele gekke dingen zijn het.

Michiel: Die ‘jaren’ delen we nu gewoon op. Dat heeft als voordeel dat je relevant blijft. Je duikt niet weer de vergetelheid in, waar je dan opeens weer moet uitkomen.

Je moet jezelf niet weer opnieuw gaan verkopen.

Michiel: Klopt. Je moet niet weer gaan van ‘Hey, we zijn er nog!’. Er zijn zat bands die wel elk jaar een nieuw album uitbrengen, maar die muziek lijkt dan steeds zo op elkaar. Ik kan het wel begrijpen, want een nieuw album betekent een tour en een tour betekent inkomsten, maar wij hoeven niet van onze band te leven. Als je niet van je band hoeft te leven, kan je precies doen waar je zelf zin in hebt en dat doen we dan ook.

In welk formaten gaan jullie de nieuwe plaat/platen uitbrengen?

Michiel: Gewoon op cd. Later misschien ook op vinyl. We hebben er over gedacht om het puur uit irritatie ook uit te brengen op een minidisc, gewoon omdat niemand dat heeft.

Robin: Misschien brengen we, na de release van de drie delen, wel alle nieuwe nummers uit op één vinyl. Wat we geld aan kunnen verdienen, doen we ook. En anders gaan we wel in orgaanhandel, of zo.

Precies, pakken wat je pakken kan. Heren, bedankt voor dit interview en geniet nog van het festival!