Ulver – The Assassination of Julius Caesar

Ulver zal nooit twee keer hetzelfde doen. Never. De Noorse muziekgroep ontwikkelde zich van black metal en folk tot industrial, ambient en elektronische muziek die bovenal heel experimenteel is en naast genoemde elementen nog veel meer bevat dan “slechts” dat. Met The Assassination of Julius Caesar heeft Ulver weer een compleet nieuw hoofdstuk in zijn bestaan af. En is wellicht het meest toegankelijke album dat de band ooit geschreven heeft. Duistere elektronische popmuziek, maar onmiskenbaar Ulver. Dat is The Assassination of Julius Caesar.

Nemoralia is de sferische opener van de dertiende plaat van de Noren. Het nummer verwijst onder meer naar de nacht van 30 augustus op 31 augustus 1997, de nacht waarin Prinses Diana omkwam bij een auto-ongeluk. De synthpop-achtige track straalt een gelijksoortige sfeer uit. Duister en bijzonder atmosferisch, begeleid door een repetitieve, dreunende drumbeat. Daarnaast is het Kristoffer Rygg die met zijn bezwerende stem een dromerige lading geeft aan de song. Een heerlijke opener.

Ulver zou Ulver echter niet zijn als er niet geëxperimenteerd werd. Waar over het algemeen de thematiek en visie bijzonder duidelijk is binnen The Assassination of Julius Caesar (voor het eerst sinds Shadows of the Sun dat er zo duidelijk een lijn zit binnen een Ulver-plaat), duikt er hier en daar nog weleens een verrassing op. Zoals hoe het bijzonder catchy Rolling Stone uitmondt in een experimentele mix van elektronica, drone en een saxofoon. Om daarna met de semi-ballad So Falls the World verder te gaan. Het contrast kon bijna niet groter. Oh en nog even over So Falls the World: daarvan zit het tweede deel wel bijzonder dicht tegen EDM aan.

Ulver doet de jaren ’80 herleven en dat wordt al helemaal kracht bijgezet door Southern Gothic, een track waar Depeche Mode bijzonder trots op zou zijn; mochten ze het zelf geschreven hebben. Maar het zijn niet alleen de jaren ’80 die aandacht krijgen. Tekstueel wordt er door verschillende jaren, periodes en plaatsen gemanoeuvreerd. Van het Oude Rome tot aan het jaar 1981 en van het hoofdkwartier van the Church of Satan tot het reeds genoemde auto-ongelijk waarin Princes Diana omkwam. Het is bijzonder divers, in zowel tekstueel als muzikaal opzicht, maar tevens een zeer coherent geheel.

En dat laatste is misschien nog wel het meest indrukwekkende aan The Assassination of Julius Caesar. Het album is weliswaar tot stand gekomen vanuit een bepaalde visie, die in alle acht tracks terugkomt, maar tevens blijft het experimenteel, verrassend en coherent. Ulver pakt de luisteraar eenvoudig in met zijn aanstekelijke, duistere synthpop; alsof de band dit al jaren doet. The Assassination of Julius Caesar is in zijn eenvoud een plaat van buitengewoon hoge kwaliteit, maar tegelijkertijd bijzonder interessant in thematiek en gevarieerd in muzikaal opzicht. Zelfs als Ulver grenzen stelt binnen zijn eigen product, blijven de Noren grensverleggend. En daar is afsluiter Coming Home het mooiste voorbeeld van.

Tracklist:

  1. Nemoralia
  2. Rolling Stone
  3. So Falls the World
  4. Southern Gothic
  5. Angelus Novus
  6. Transverberation
  7. 1969
  8. Coming Home

Score: 86/100

  • Label: House of Mythology
  • Release: April 2017