Der Weg Einer Freiheit over Finisterre en succes

We mogen stellen dat Der Weg Einer Freiheit twee jaar geleden doorbrak met Stellar. Er werden veel shows gespeeld en de reacties waren louter positief. De Duitsers hebben echter niet stil gezeten, want de opvolger van Stellar verschijnt morgen al. Murmure sprak met bandleider Nikita Kamprad over het succes van Stellar en de nieuwe plaat, Finisterre.

Finisterre begint met een gesproken passage afkomstig uit Die Wand (boek/film). In welke mate reflecteert deze passage de lyrics van het album?

N: “Die Wand” is een zeer inspiratievol boek/film dat mij meteen greep toen ik het ontdekte. Het gaat over de innerlijke instincten van de mens en welke behoefte hij heeft om een waardig leven te leiden. Hebben we daadwerkelijk alle rotzooi nodig die ons iedere dag omringt, of is het juist beter om alle niet noodzakelijke dingen los te laten en gewoon verder te leven met enkel de basisbehoeften? De lyrics op Finisterre gaan voornamelijk over de innerlijke strijd tussen het instinct-gedreven dier en de allerdaagse mens, zoals jij en ik, en deze passage leek ons perfect om de juiste ‘mood’ voor het album te creëren.

Naar mijn mening is de atmosfeer van Finisterre enigszins vergelijkbaar met Stellar. Toch is er duidelijk ook wat veranderd en progressie geboekt. Hoe kijk je tegen Finisterre aan in vergelijk met Stellar (en de oudere albums)?

N: Stellar was gebaseerd op een romantisch/spiritueel “weg van de aarde”-concept, waar Finisterre je meteen bij de ballen grijpt en je terug op aarde zet, confronterend met dat wat je tegenkomt zodra je een voet buiten de deur zet. Het is als een spiegel die ons alle akelige negativiteit uit de huidige samenleving laat zien, die ons frustreert en waar we zo snel mogelijk van af willen. De plaat heeft een meer rauwe en agressieve richting en is mogelijk ons meest agressieve album tot op heden.

Betreffende de inspiratie, heb ik veel naar klassieke muziek geluisterd tijdens het schrijfproces – en dat doe ik nog steeds. Onze drummer, Tobias, studeert op dit moment klassieke muziek en jazz aan de universiteit, wat tevens onze muzikale horizon verbreedt, maar ook ons aspiratie verder omhoog stuwt. Om het interessant en fris te houden, proberen we daarom ook inspiratie uit verschillende andere stijlen te halen, zoals metal, rock, klassieke muziek, elektronische muziek en zelfs pop. Dat kan complexer zijn dan je denkt! Want wanneer je je invloeden tot slechts één stijl van muziek of genre beperkt, beperkt dat ook je mogelijkheden tot het schrijven van muziek. Toen ik tien jaar geleden het eerste materiaal schreef voor Der Weg Einer Freiheit, luisterde ik enkel naar black metal. Nu is er veel meer dat ik wil ontdekken en bereiken in muzikaal opzicht, dus het is een vrij natuurlijke ontwikkeling die je over de laatste paar albums ziet tot aan Finisterre.

Gebaseerd op de nummers die jullie tot op heden hebben vrijgegeven, zag ik vooral referenties naar Dark Funeral en Imperium Dekadenz opduiken. En in de titeltrack horen we ook een streepje Shining terug. In hoeverre zijn deze bands nog een inspiratie voor jullie geweest?

N: Dark Funeral is altijd een grote inspiratiebron geweest voor onze muziek, en ze leverden een bijzonder sterk laatste album af. Het leuke is, is dat we met zowel Shining als Imperium Dekadenz getourd hebben in 2015 en voor ons gelijknamige debuut was Imperium Dekadenz een grote invloed. Ze maken nog steeds goede muziek en het zijn geweldige gasten, maar ik moet eerlijk zeggen dat het me nu minder doet dan tien jaar geleden. Shining is ook een gave band die gave muziek maakt, maar het zijn volslagen idioten (sorry jongens!). Het was best een uitdaging om met hen op tour te gaan, maar we hebben het overleefd. Niklas is desondanks een fantastische songwriter en muzikant en van tijd tot tijd kan ik er ook zeker naar luisteren. Al zou ik ze niet als grote invloed willen noemen. Andere invloeden die we nog hebben zijn Muse, Chopin, Lantlôs, Marduk en oudere Duitse blackmetalbands zoals Nagelfar, Orlog, Drautran en Nocte Obducta.

Finisterres artwork is vrij verschillend ten opzichte van voorgaande releases. Kan je toelichten hoe het tot stand is gekomen en welke gedachte er achter schuil gaat?

N: Degenen die het artwork van Stellar kennen, hebben mogelijk gezien dat er nog een kleur was toegevoegd aan de zwart/wit-illustratie. Op Stellar was het donkerblauw, dat meer het spirituele en de kosmische atmosfeer symboliseerde. Op Finisterre is het de rode kleur die meer de agressieve toon van het album representeert. Het is als een waarschuwingssignaal dat door het hele artwork aanwezig is. We wilden een meer mystieke en obscure atmosfeer die aansluit bij de teksten, gebaseerd op Steppenwolf van Herman Hesse, dat als grote inspiratie diende voor de teksten. Je kan veel connecties terugvinden tussen het boek en het artwork als je goed kijkt. Eigenlijk is er verder geen rode draad tussen de artworks van elk album en dat is ook niet de bedoeling. Elk album is namelijk een individueel werk en representeert de huidige staat van de band en onze persoonlijkheden. Dus dat is waarom het nieuwe artwork er vrij anders uitziet ten opzichte van zijn voorgangers.

Skepsis I en II lijken samen één nummer te zijn, ook vanwege de naadloze overgang tussen de twee songs. Toch hebben jullie ervoor gekozen dit nummer in tweeën te knippen. Waarom deze beslissing?

N: Klopt! Skepsis I en II is inderdaad eigenlijk maar één nummer. Maar al vanaf het begin wilde ik een instrumentaal nummer op het album, omdat ze altijd al een grote rol speelden in de geschiedenis van Der Weg Einer Freiheit. We hadden er twee op ons debuut en ook twee op Unstille, maar geen één op Stellar. Dus vonden we het tijd voor een ander instrumentaal nummer en dat is nu Skepsis I geworden. Ik wilde het precies in het midden van het nummer in tweeën knippen, zodat er duidelijk een instrumentaal gedeelte is en een gedeelte met vocals. Dat zorgt voor meer aandacht en onafhankelijkheid voor het instrumentale gedeelte, omdat dit soort nummers vaak juist minder aandacht krijgen door een gebrek aan vocals.

Dit is het tweede album waarop je de vocals doet. Hoe heb je dit ervaren en in wat opzicht was het verschillend ten opzichte van Stellar?

N: Na het opnemen van Stellar wist ik dat zingen mijn nieuwe “instrument” was en bovendien vond ik het ook prima om te doen, zowel live als in de studio. Als ik nu terugluister naar Stellar heb ik wel het idee dat de vocals soms iets ‘over the top’ waren, met te veel kracht en te weinig dynamiek en variatie. Voor Finisterre probeerde ik meer controle te krijgen over mijn stem en iets beheerster te zingen, maar nog steeds krachtig. Ik heb geprobeerd om meer dynamiek aan te brengen en te variëren tussen ‘higher pitched’ vocals en meer ‘mid-range’ screams. Geen idee hoe ik dit goed moet uitleggen, haha. Ik heb namelijk nooit zangles gehad, maar na vijf tours en ongeveer vijftig shows weet ik wat ik wel kan doen en wat niet. Dit proces zal echter nooit stoppen en ik leer nog steeds hoe ik mijn stem onder controle moet houden en elke show en elke opname is nog steeds een uitdaging. Zoals ik al zei: ik vind het behoorlijk en ik begin me er ook steeds meer comfortabel bij te voelen. Maar ik ben er nog lang niet!

Black metal is een groeiend genre op het moment, op verschillende manieren. Zowel de occulte black metal bands, als de Deafheavens van deze wereld schieten als paddenstoelen uit de grond. Hoe kijk jij daar tegenaan?

N: Ik vind het prima! Zoals altijd zijn er goede en minder goede bands, maar in het algemeen omarm ik elke vorm van innovatie, zolang het integriteit en authenticiteit behoudt. Gedurende de tijd zal je zien of een band van deze nieuwe golf het zal maken of niet en of ze daadwerkelijk serieus zijn in wat ze doen. Maar in eerste instantie is muziek vrij voor ons allemaal en kan je proberen wat je wil. Ik weet dat er veel controversie is over bands zoals Deafheaven of zelfs wij, maar wat boeit het uiteindelijk? Luister ernaar, en als je het goed vindt, prima en als je het niet goed vindt ook prima. Mensen hebben de neiging om het te overdramatiseren zodra het om black metal gaat, waarin innovatie vrij paradoxaal is, omdat black metal altijd al om controversie ging. Doe wat je wil en besteed geen aandacht aan wat anderen vinden.

En binnen het landschap der black metal, waar zou jij Der Weg Einer Freiheit durven te plaatsen?

N: Moeilijke vraag, die ik liever openlaat aan mensen die erover willen praten. Maar ik denk dat je onze band zeker kan plaatsen tussen de soort bands die je in de vorige vraag noemde. Aan de andere kant maken we ook veel gebruik van snelheid en blast beats zoals Dark Funeral, Marduk of Belphegor, dus misschien onderscheidt dat ons weer van atmosferische- en postrock-achtige blackmetalbands.

Der Weg Einer Freiheit is duidelijk populariteit aan het winnen deze dagen. Hoe merk je dat als band? Bijvoorbeeld tijdens optredens? En zijn er dingen die je moet veranderen als band?

N: De release van Stellar was best iets groots voor ons, want het was ons eerste album via een groot internationaal label en zorgde ervoor dat we meer mensen konden bereiken. Dat was zeker een grote stap in onze carrière. Met deze release hadden we ook onze eerste uitgebreide Europese tour met landgenoten Downfall of Gaia. Het waren 25 shows op een rij zonder een vrije dag, dus dat was vrij vermoeiend maar bleek zeer succesvol uiteindelijk. Daarna speelden we op grote festivals zoals Hellfest, Graspop en Resurrection Fest in Spanje, waar het fantastisch was! In 2016 volgde onze eerste echte Europese headliner tour en meer festivals, zoals Wacken en daarna nog een tour met Moonspell door Frankrijk en Spanje. De afgelopen jaren waren zeer turbulent en brachten ook veranderingen in onze bezetting. Op het moment kan je dan zeggen “verander nooit een team dat goed werkt’, maar sowieso heb ik nooit het gevoel gehad dat het niet liep. De reactie van mensen is altijd fantastisch geweest en daar zijn we hen oneindig dankbaar voor! En we zullen verder zien wanneer Finisterre eindelijk is verschenen en wanneer we op tour gaan in september en oktober. We zijn er klaar voor en sterker dan ooit!