Zeal & Ardor – Devil Is Fine

Stel je voor; je bent muzikant en bezoekt weleens de website 4chan. Je opent daar een topic waarin je vraagt om opmerkelijke genrecombinaties en krijgt als antwoord; blackmetal met ‘negermuziek’. Het idee blijft vervolgens jaren in je hoofd spoken, totdat je eindelijk besluit het te gebruiken. Dat is de ontstaansgeschiedenis van Zeal & Ardor in een notendop. Dit eenmansproject van Manuel Gagneux wist vorig jaar de metalscene te verrassen met de ep Devil Is Fine, waarop hij een opzienbarende mix liet horen van blackmetal, negro spirituals en deltablues. En aangezien het plaatje op 24 februari een fysieke release krijgt, is het hoog tijd voor een bespreking .

Devil Is Fine opent met zijn titelsong en weet je direct in trance te krijgen met zijn bezwerende leadzang en call-and-response koortjes, smaakvolle toetsen, ijzige gitaar en kleinere touches zoals het gerammel van ketens. Origineel is haast een understatement; het is alsof er een totaal nieuwe wereld opengaat. Ook bij latere songs waarbij het blackmetalelement meer op de voorgrond komt, zoals In Ashes met zijn screams en blastbeats, klinkt het het fantastisch. De doorleefde melancholie van de Afro-Amerikaanse slavenmuziek gaat wonderwel hand in hand met de sinistere blackmetalklanken en leveren een occulte, gepassioneerde ambiance op. Complimenten gaan ook uit naar de lo-fi productie die het plaatje een rauw randje heeft gegeven. Vooral de vocalen hebben hier veel baat van gehad, daar ze klinken als zangpartijen van een authentieke jaren ’30 bluesplaat. En alsof dat nog niet genoeg is, zijn de songs uitmuntend geschreven; erg pakkend zonder ook maar ergens het spirituele gevoel te verliezen.

Alle lofzang ten spijt is Devil Is Fine verre van perfect. Instrumentaal is het bijvoorbeeld vrij gewoontjes; vooral de drumloops zijn weinig om over naar huis te schrijven. Dit valt door de creatieve sound niet zo op, maar er is een ding dat niet valt te maskeren: weinig cohesie. Er zijn enkele nummers waarop Gaugneux zich buiten de combi van black metal en Afro-Amerikaanse muziek waagt. Een goed voorbeeld is de vreemde bluessong What Is A Killer Like You Gonna Do Here die qua sfeer buiten de boot valt. Meest opvallend echter is de Sacrilegium trilogie: een stel interludes die bestaan uit hiphopbeats met Islamitische gebedszang (I), een speeldoosje (II) en rustgevende synths (III). Op zichzelf zijn het prima tracks, maar ze geven wel een samengeraapt gevoel af. Gagneux had er beter aan gedaan om deze weg te laten, zeker gezien de geringe speeltijd van de ep.

Ondanks het gebrek aan samenhang – iets waar Gagneux zelf al aangaf aan te willen werken – is Devil Is Fine een uitmuntende ep. Zeal & Ardor heeft twee muzikale werelden gepakt die weinig met elkaar van doen hebben en ze omgesmolten tot een ingenieus kunstwerk. De songs zijn pakkend, de zangpartijen zijn net als de occulte sfeer bezwerend en de sound is uniek en verfrissend. Het is maar goed dat er mannen als Manuel Gagneux rondlopen binnen de (black) metalscene die lak hebben aan puristische conformisme en onbevreesd de muzikale grenzen blijven opzoeken. Want als deze ep één ding bewijst is het wel dat alles val te combineren, zolang je maar respect en bezieling toont voor beide genres. Gaat dat zien op Roadburn en Best Kep Secret!

Tracklist:

  1. Devil Is Fine
  2. In Ashes
  3. Sacrilegium I
  4. Come On Down
  5. Children’s Summon
  6. Sacrilegium II
  7. Blood In The River
  8. What Is A Killer Like You Gonna Do Here?
  9. Sacrilegium III

Score: 87/100

  • Label: ADA/MVKA Music
  • Release: januari 2016