Ultha – The Inextricable Wandering

Het Duitse Ultha heeft inmiddels een zeer fraaie reputatie weten op te bouwen. Zo fraai zelfs, dat ze een deal wisten te bemachtigen bij één van de grootmachten der metallabels: Century Media. Degenen die daardoor vreesden voor een toegankelijkere sound kunnen gelukkig opgelucht adem halen, want Ultha heeft in de verste verte geen compromis gesloten. Sterker nog, The Inextricable Wandering is zonder twijfel het beste werk dat Ultha tot op heden heeft uitgebracht. En dat zegt een hoop na het fantastische Converging Sins uit 2016.

Lees meer…

Carpe Noctem – Vitrun

Er zijn een hoop IJslandse bands die in de afgelopen jaren naam hebben gemaakt. Denk daarbij onder andere aan Misþyrming, Svartidauði, Sinmara en Naðra. In vergelijking met deze bands is Carpe Noctem toch enigszins onder de radar van vele luisteraars gebleven, ten onrechte. Want Carpe Noctem doet zeker niet onder voor voorgenoemde namen, bewijst het ook met zijn tweede langspeler Vitrun.

Lees meer…

Dakhma – Hamkar Atonement

Dakhma is een Zwitserse band die er een relatief uniek concept op na houdt. De voornaamste inspiratie voor de teksten van dit duo is afkomstig uit Zoroastrisme. Deze religie is één van de oudste, levende religies ter wereld en had zijn piek in de zesde en zevende eeuw na Christus in onder andere Iran en India. Het Zoroastrisme bevat diverse belangrijke kenmerken die later ook van invloed zijn geweest op onder andere het Christendom,  bijvoorbeeld het dualisme van goed en slecht, en het Gnosisme. Teksten voor Hamkar Atonement zijn geïnspireerd op de Avesta, de bijbel voor het Zoroastrisme. Angra Mainyu staat hierin lijnrecht tegenover de schepper Ahura Mazdâ (Ohrmazd) en is erop uit om chaos, dood en verderf te zaaien. Dit met behulp van daeva’s (demonen), waaraan de albumtitel Hamkar Atonement ook refereert. Het debuutalbum van Dakhma brengt ons in zeven stappen door de complete vernietiging van Ohrmazd’s goede werk en daden heen.

Lees meer…

Imperial Triumphant – Vile Luxury

Een naam die de laatste tijd veel opduikt is de naam van Imperial Triumphant. Niet zo heel gek, want de band leverde met het enkele maanden geleden verschenen Vile Luxury een zeer puike plaat af waarin extreme en complexe death metal gemixt wordt met jazz. Een idee dat vrij krankzinnig klinkt, maar in uitvoering uitermate goed slaagt.

Lees meer…

Manes – Slow Motion Death Sequence

Dat Noren eigenzinnige vogels zijn, hebben tal van diverse bands in het verleden al eens bewezen. Recentelijk deed Ulver daar nog eens een schepje bovenop, door een werkelijk formidabel synthpop -album uit te brengen. Een band die enigszins te vergelijken valt met Ulver is Manes, dat eveneens ooit de weg van black metal bewandelde en zich nu vooral met electronica bezighoudt. Slow Motion Death Sequence is de nieuwste verschijning van het Noorse collectief en zal fans van Ulver, Katatonia en trip-hop zeker doen interesseren.

Lees meer…

Kontinuum – No Need to Reason

De IJslandse act Kontinuum volg ik, met dank aan een oud-collega, al een aantal jaar vol belangstelling. Ondoorgrondelijke en sfeervolle muziek, compleet in lijn dus met de IJslandse natuur, dat behoorlijk in het straatje van Sólstafir ligt. Maar Kontinuum is veel meer dan slechts het kleine broertje van die tegenwoordig vrij bekende IJslandse metalband. Kontinuum brengt met No Need to Reason wederom een uitstekend album, dat een natuurlijk vervolg lijkt van voorganger Kyrr.

Lees meer…

Zeal and Ardor – Stranger Fruit

De ster van Zeal & Ardor is snel reizende na de succesvolle EP Devil is Fine. Dat ligt voornamelijk aan de unieke muzikale combinatie tussen blues en black metal, wat schijnbaar veel mensen aantrekt. Al moeten we eerlijk zijn: Zeal & Ardor heeft in essentie weinig tot niks met black metal te maken. Het is vooral een leuke bijkomstigheid in het brede kleurenplaat waar Zeal & Ardor ook op Stranger Fruit mee kleurt. Stevige blues en metal met een rauw randje.

Lees meer…

Runespell – Order of Vengeance

Afgelopen jaar debuteerde Runespell met de demo Aeons of Ancient Blood en niet heel veel later volgde direct de eerste full length, Unhallowed Blood Oath. Deze eindigde direct hoog in mijn jaarlijstje. Het is niet alsof Nightwolf, de man achter deze band (en ook actief in Eternum en Blood Stronghold), het blackmetalwiel opnieuw uitvond met deze releases, maar de rauwe black metal met een paganistisch, haast episch randje was wel een uiterst geslaagde mix. Zodoende dat Runespell veel lof oogstte in de undergroundkringen. Order of Vengeance is nu alweer de derde release binnen een jaar tijd en de vraag is uiteraard of het hoge niveau van de eerste twee releases vast kan worden gehouden.

Lees meer…

Knokkelklang – Jeg begraver

“Het geluid van botten”, dat is de betekenis van de naam van het Noorse Knokkelklang. Zo naargeestig als de bandnaam klinkt, minstens zo naargeestig is de muziek. IJskoud en depressief met een onaangename twist. Mocht je de reeds verschenen demo’s hebben kunnen smaken van dit gezelschap, dan is Jeg begraver vast en zeker jouw ding. Ook als je iets hebt tegen alles wat leeft, is dit Jeg begraver een uitstekende soundtrack.

Lees meer…