Acherontas – Faustian Ethos

Toen ik iets minder dan een jaar geleden Amarta अमर्त (Formulas of Reptilian Unification Part II) reviewde, sloot ik af met de woorden die de strekking hadden dat dit album perfect illustreerde waar Acherontas waar staat. Omdat reviews over het algemeen in een kort tijdsbestek worden geschreven, schrijf je dingen in een bepaalde staat van denken, waar je een aantal maanden later anders over denkt, om wat voor reden dan ook. Ja, het is logisch om te zeggen dat het recentste album de band in kwestie het best karakteriseert, omdat het iets zegt over het punt in de levensloop waarop die band zich op dat moment bevindt. Als we het nieuwe album van Acherontas, Faustian Ethos, afzetten tegen Amarta, wil ik toch op die woorden terugkomen. Hoewel ik Amarta zeer zeker een gaaf album vind, is het duidelijk dat Faustian Ethos zijn voorganger in alle maten overtreft. En dat niet alleen, op Faustian Ethos klinkt de Griekse band meer dan ooit in zijn element.

Lees meer…

Altar of Perversion – Intra Naos

In een tijd waarin alles steeds vlugger en makkelijker moet, zijn er gelukkig nog een aantal bands die de ballen hebben om albums uit te brengen die langer dan een uur duren en ook nog eens behoorlijk ondoorgrondelijk zijn. Intra Naos is in het 21-jarige bestaan van Altar of Perversion het tweede album van Altar of Perversion en klokt af op tegen de twee uur. Genoeg plezier gegarandeerd met dit lange en ontoegankelijk werkje

Lees meer…

Kroda – Selbstwelt

Dat Oekraïne een broedplaats is voor kwalitatief goede black metal, is geen geheim. Denk onder andere aan Hate Forest, Drudkh en Nokturnal Mortum als de bekendere namen. Naast dat, is er echter meer, zoals Kroda, die ik persoonlijk een stuk beter trek dan in ieder geval Hate Forest en Drudkh. Kroda loopt inmiddels alweer vijftien jaar mee en heeft een aantal prachtige albums op zijn naam staan, waaronder Поплач мені, річко… (Cry to me River) en Schwarzpfad. Kroda combineert black metal met pagan-invloeden, wat resulteert in intense black metal met een schoon karakter met dank aan onder andere fluiten. Selbstwelt is het achtste album van de Oekraïners en legt in tegenstelling tot de voorgaande albums, meer het accent op intensiteit.

Lees meer…

Veiled – Black Celestial Orbs

Veiled is een relatief nieuwe atmosferische blackmetalband, ontstaan uit de assen van Gnosis of the Witch. Vergezeld door drummer Dimmam van onder meer Grá, brengt Veiled zijn debuutalbum Black Celestial Orbs. Een zeer verdienstelijk werkje, dat zeker onder het betere materiaal valt dat tot op heden het licht zag in 2018.

Lees meer…

Ascension – Under Ether

Wanneer we over moderne (blackmetal)klassiekers spreken, mag Ascension’s Consolamentum zeker niet in die lijst ontbreken. Gevuld met geniale riffs, dat ook zomaar Norma Evangelium Diaboli-materiaal had kunnen zijn, legde de Duitse orthodoxe blackmetalband de lat bijzonder hoog voor zichzelf. Te hoog, zo bleek met opvolger The Dead of the World. Een vooral solide album, dat echter nauwelijks in de buurt kwam van Consolamentum. Aan Under Ether nu de kans om dat recht te zetten.

Lees meer…

Aorlhac – L’esprit des vents

Aorlhac is de Occitaanse benaming voor de Zuid-Franse stad Aurillac. Aurillic is rond het einde van de negende eeuw gesticht en was in de Middeleeuwen één van de belangrijkere Franse plaatsen. De Middeleeuwen lenen zich nog altijd als een uitstekend thema om black metal te schrijven; moet ook Aorlhac gedacht hebben – de band dus. Rondom deze stad en tijdsgeest brengt de melodische blackmetalband zijn derde album: L’esprit des vents. En dat mag zeker gehoord worden.

Lees meer…

Chaos Invocation – Reaping Season, Bloodshed Beyond

Na een voorproefje in de vorm van een split met Thy Darkened Shade afgelopen jaar, is Chaos Invocation dan echt terug. Er hebben wat personele wisselingen plaatsgevonden en ten opzichte van Black Mirror Hours heeft de Duitse band niet stilgestaan. Voor de derde full length, Reaping Season, Bloodshed Beyond, zijn er wat nieuwe elementen toegevoegd – met wisselend succes.

Lees meer…