Totalselfhatred – Solitude

Aan de liefhebbers van ‘depressive suicidal black metal’ (kortweg dsbm) hoef ik Totalselfhatred waarschijnlijk niet meer voor te stellen. De Finnen schreven tien jaar geleden met hun gelijknamige debuutalbum een stukje mee aan de geschiedenis van het genre en ook het daaropvolgende Apocalypse in Your Heart liet een goede indruk na. Inmiddels is de derde langspeler van de heren daar, maar Solitude lijkt niet meteen hetzelfde enthousiasme als zijn voorgangers te kunnen lospeuteren bij de fans. Logisch? Ja. Terecht? Misschien.

Laat me dat proberen te verduidelijken. Dat Solitude meer tijd vraagt om geapprecieerd te worden, komt vooral omdat de muziek totaal niét lijkt op wat de band voordien etaleerde op zijn album(s). Van de ongeraffineerde, wanhopige muziek blijft namelijk nog weinig over; in plaats daarvan hebben de Finnen fel ingezet op melancholie, subtiliteit en verfijning. Geen enkel probleem, ware het niet dat net dat onstuimige en pijnlijk ruwe was wat de band zo geliefd maakte bij zijn aanhangers en uiteindelijk ook wel een beetje de essentie is van het genre. Wat Totalselfhatred laat horen op deze plaat is niet slecht, maar ook nog niet helemaal wat het moet zijn. Het klinkt (ook na meerdere luisterbeurten) vrij onwennig en de luisteraar blijft eigenlijk de hele rit op zijn honger zitten. Om die reden kan ik dus prima begrijpen waarom Solitude niet meteen aanspreekt. Toch zijn er ook een aantal positieve punten te bemerken.

Zo wordt de plaat geopend door een droevige piano, een gevoelige gitaarsolo en al snel krijgen we ook enkele strijkers te horen, wat een mooi ensemble vormt. Verder is de korrelige productie geweken voor een voller geluid (dat qua kwaliteit helaas echter heel wat te wensen over laat). De basgitaar is veel meer op de voorgrond gezet, de gitaren iets meer naar de achtergrond verbannen. Resultaat daarvan is onder meer het knappe Cold Numbness, persoonlijk hoogtepunt van deze plaat. Ook in het begin van slotnummer Nyktophilia geeft dit een heel mooi effect. Hier en daar zijn er emotionele uitbarstingen tijdens welke het bekende ijzingwekkende gekrijs de haartjes op je armen doet rijzen, maar over het algemeen blijft Solitude vrij rustig en bescheiden tegenover zijn voorgangers. Ontroerend en eerder gericht op (zelf)reflectie dan op (zelf)medelijden. En toch mis ik ook hier wat meer pit en oprechtheid. Totalselfhatred is zijn ballen zeker niet kwijt, maar ze zijn wel een beetje gekrompen.

In de jaarlijst zal hij niet belanden, maar toch weet deze derde plaat van Totalselfhatred mij ergens wel te bekoren. De wilde wanhoop, de hevige emoties en muziek, hebben plaats gemaakt voor meer ingetogen composities waarin weemoed subtiel wordt vertolkt door onder meer strijkers en een piano. Het recept staat nog niet helemaal op punt, maar de Finnen bewijzen hiermee wel dat ze na meer dan tien jaar nog steeds meedoen, zij het op een andere, meer volwassen manier.

Tracklist:

  1. Solitude MMXIII
  2. Cold Numbness
  3. Hollow
  4. Black Infinity
  5. Nyktophilia

Score: 60/100

  • Label: Osmose Productions
  • Release: april 2018

[bandcamp width=100% height=120 album=3897249968 size=large bgcol=ffffff linkcol=0687f5 tracklist=false artwork=small]