Verslag Fall of Summer Festival: dag 1

Het mocht dan al september zijn, één van de betere zomerfestivals van het jaar moest nog steeds plaatsvinden. Met z’n allen trokken we naar Fall of Summer Festival, zo’n 30 kilometer voorbij Parijs, om van de uiterst gezellige sfeer en wederom knallende line-up te genieten. Hoe dat eraan toe ging, leest u hier.

Zoals eerder gezegd is Fall of Summer één van de festivals met de betere sfeer. Iedereen is welgezind, heeft respect voor elkaar en de prachtige omgeving en slaat een praatje met andere bezoekers tussen de optredens door. De vrijwilligers die dit festival mogelijk maken zijn ten alle tijden behulpzaam en vriendelijk en staan dag en nacht klaar om de bezoekers van de nodige spijs en drank te voorzien. Deze laatsten zijn opvallend verbeterd tegenover de vorige editie; met een nieuwe veganistische stand, een uitgebreid aanbod pannenkoeken, hamburgers en bieren (allemaal aan democratische prijzen) is er voor ieder wat wils. Een dikke pluim voor de mensen van de organisatie, die met deze hitte ook aan gratis water gedacht hadden. Absolute toppers!

Het terrein is goed ingedeeld; de twee podia worden van elkaar gescheiden door een grote heuvel, waardoor vermenging van de muziek echt minimaal is. Bands wisselen elkaar af op de podia, dus van overlappingen hoeven we ook niet wakker te liggen. Aan de ene kant is er de Sanctuary Stage, meer centraal op het terrein, aan de andere kant is er de Blackwaters Stage. Deze staat op een strand, vlak naast een enorm meer, wat voor een prachtig uitzicht zorgt.

fos_plannetje

“Ja maar hoe was de muzíék dan?” Juist, dat is uiteraard waar het om draait. Lees hieronder een kort verslag over een greep uit de optredens van de vrijdag.


here Merrimack

Facebook Website

Het zal je maar overkomen, als blackmetalband van de kilste soort moeten aantreden in de volle middagzon, als een van de eerste acts van de dag. Toch kon Merrimack, een Frans gezelschap onder leiding van Vestal (Anus Mundi), ondanks deze factoren op een flinke opkomst rekenen. Met hun duistere intro en grimmige verschijning – het lijkt wel alsof ze recht uit hun graf gekropen kwamen – doen de heren de temperatuur op en rond de Sanctuary Stage snel dalen en dompelen de toeschouwers onder in hun ijzige muziek. Vestal is bijzonder goed bij stem en het geluid is prima geregeld, wat de sowieso intense show alleen maar extra kracht bij zet. De setlist bestaat hoofdzakelijk uit nummers van Of Entropy And Life Denial, aangevuld met klassiekers als Horns Defeat Thorns en een vette Massacra cover om af te sluiten. Hoewel de heren overduidelijk brute pech hadden met hun plaatsje in de programmatie, hebben ze toch één van de betere optredens van de dag neergezet. Door hun integriteit en toewijding (en gewoon steengoede black metal) kan je Merrimack eender waar neerzetten en toch gewoon een ijzersterke show verwachten – respect. (Lore)

  Setlist:

  1. Intro
  2. Seraphic Conspiracy
  3. Redeem Restless Souls
  4. Sights in the Abysmal Lure
  5. Melancholia Balneam Diaboli
  6. Horns Defeat Thorns
  7. Vanguard
  8. Ultimate Antichrist (Massacra cover)

merrimack_fos

 

Abigail

Facebook Website

Na twee Japanse bands vorig jaar was het dit jaar opnieuw prijs. Niemand minder dan Abigail stond dit jaar op de affiche. De blackened thrash van de “most evil” band van Japan zoals ze zelf zeggen ging er bij het publiek vlotjes in. We werden getrakteerd op een ‘best of’ uit hun rijke discografie. En dat mag je letterlijk nemen, want de groep heeft sinds 2001 al meer dan 20 albums uitgebracht. Oke, daar zitten een live-album en enkele splits tussen, maar toch: dat kan tellen. Het publiek had er zin in en nog belangrijker, de band zelf ook. Dik feestje dus. (Mark)

abigail_fos

 

go here Oranssi Pazuzu

Facebook Website

Oranssi Pazuzu is ‘hot’ op het moment. Of op z’n minst toch een beetje, na de nieuw verschenen langspeler Värähtelijä. Met die plaat in de spotlight, meldde de Finse psychedelic black metal band zich iets voor vijf uur op de Blackwaters Stage, net wat eerder dan gepland. In het stralende zonlicht opende Oranssi Pazuzu met Saturaatio. En net dat eerste was wat afbreuk deed aan een verder sublieme show. Want de hypnotiserende, trippende klanken maken net even wat minder indruk bij daglicht. Desondanks was het toch behoorlijk genieten, mede doordat het geluid ook prima stond afgesteld. Vier songs passeerden de revue, allen van Värähtelijä, met als gitzwart, trippende hoogtepunten een uitgerekte versie van Hypnotisoitu Viharukous en set-afsluiter Vasemman Käden Hierarkia. Meer van dat! (Daniël)

Setlist:

  1. Saturaatio
  2. Lahja
  3. Hypnotisoitu viharukous
  4. Jam
  5. Vasemman käden hierarkia

oranssi_fos

 

Samael

Facebook Website

Samael zien we altijd graag aan het werk – en aan de opkomst op het strand te zien, wij niet alleen. Deze Zwitsers hebben doorheen hun carrière heel wat drastische muzikale veranderingen ondergaan, maar weten zowel met de oldschool black metal uit hun beginjaren als de recentere moderne, elektronische nummers interessant te blijven voor de fans en blijven nieuwe harten veroveren. Op Fall of Summer was dit niet anders. Voor de gelegenheid speelde de band het volledige Ceremony Of Opposites-album uit 1994 nog een keer, tot grote vreugde van menig toeschouwer. Daarna volgde nog enkele nummers uit Blood Ritual, Worship Him en Rebellion. Voor ieder wat wils, dus. Afsluiten wordt gedaan met een knaller van formaat: The Truth Is Marching on, misschien wel één van de hardste nummers uit de geschiedenis van de band laat de aanwezigen nog een laatste keer volledig uit de bol gaan op het strand van het Île de Loisirs van Torcy. Het is een plezier om te zien hoe perfect deze heren op elkaar ingespeeld zijn en hoe ze keer op keer een bijzonder strak optreden neerzetten. De setlist was top, het geluid en de lichtshow waren top en we onthouden Samael als één van dé acts van deze vrijdag. (Lore)

Setlist:

  1. Intro
  2. Black Trip
  3. Celebration of the Fourth
  4. Son of Earth
  5. Till We Meet Again
  6. Mask of the Red Death
  7. Baphomet’s Throne
  8. Flagellation
  9. Crown
  10. To Our Martyrs
  11. Ceremony of Opposites
  12. Rebellion
  13. After The Sepulture
  14. Into The Pentagram
  15. The Truth Is Marching On

samael_fos

Paradise Lost

Facebook Website

Paradise Lost is inmiddels een legende op zichzelf. Denk maar aan klassieke platen als Draconian Times en Gothic die de Britten hebben voortgebracht. Dit jaar viert die laatstgenoemde zijn 25-jarig jubileum en alle redenen dus om Gothic eens in een duister zonnetje te zetten. Met uitzondering van een paar songs, die de band zelf, volgens Nick Holmes althans, gewoon ‘kut’ vindt, wordt de tweede Paradise Lost-plaat volledig gespeeld.

Met Gothic en Dead Emotion trapte Paradise Lost af. Wat direct opviel, was het zeer matige geluid. Gitaren waren bij wijlen slecht hoorbaar en ook de drums waren niet helemaal wat het moest zijn. Maar ook Nick Holmes hebben we wel eens beter horen grunten. De zanger maakte dat nog deels goed met een solo cabaret-voorstelling, want in dat opzicht was de Brit wel prima in vorm. Denk maar bijvoorbeeld aan de opmerking voor Beneath Broken Earth, waarin Nick even duidelijk maakte dat er bij die song altijd grote pits ontstaan. Helaas waren dat slechts een paar spaarzame hoogtepuntjes in een set die het daarnaast moest hebben van de paar ‘hits’ die gespeeld werden, zoals As I Die en No Hope In Sight. Want de nummers van Gothic, toch waar het om zou moeten draaien, vonden weinig weerslag bij het Franse publiek. Zodoende kan er wellicht geconcludeerd worden dat het een verkeerde set was, op de verkeerde plek. En als het geluid dan ook nog niet meewerkt, ben je ver van huis. (Daniël)

see url Setlist:

  1. Gothic
  2. Dead Emotion
  3. No Hope in Sight
  4. As I Die
  5. Rapture
  6. Embers Fire
  7. Shattered
  8. Beneath Broken Earth
  9. Pity the Sadness
  10. Eternal
  11. The Painless

paradise_fos


Na een geslaagde eerste dag is het tijd om de batterijen weer wat op te laden. Stay tuned voor het verslag van dag twee!